دیروز تولدِ ۴۹ ساٰلگیِ مامان بود. شاٰید هم ۵۹ یا ۶۹. نمیداٰنم! برایِ او برخی روزهاٰ قدرِ یک سال و بعضی سالهاٰ اندازه‌ی یک عُمر کش آمده. او که یک روز صُبح از خوابِ پمبه‌ایِ بهاره بیدار شده، دیده که کودکی‌اش تمام شده و توی گانِ جراحی خوابیده که شکمِ اوّلش را بزاید تا بعد از آن هیچ‌چیز نباشد جُز ماٰدر و همهٔ کَس‌ها و نقش‌هاٰ و نجات‌ها باشد مثلِ یک مادر. در تنِ میانساٰلش، هنوز دخترِ بورِ هفده ساٰله‌ای زندگی میکند که واکمنش به جیبِ جینِ راسته‌اش وصله شده، با گروهِ «بلک کتس» ترانه میخواند و زیرِ تک درختِ خرمالوی حیاط، توی عروسیِ خیاٰلی‌اش میرقصد. دختری که هنوز دورِ گردنِ آهویی‌اش مُهره‌ی رنگ به رنگِ تا به تا میبندد، ماتیکِ مِسی پشتِ پلک‌ها و روی استخوانِ گونه میمالد، آلبومِ تمبر و چند ورق کارت پستال از «اِبراٰم تاتلیس و ماهسون» لایِ کتابهاش دارد، قصّه مینویسد و حرف‌هاش را پیشِ گربه‌ها میبرد و تویِ خرپشته گریه‌های دخترانه میکند. او که به آرزوهاش نرسیده و بعد به یکباره از یاد بُرده که میتواند خواسته‌ای هم، غیر از خوشی و خوشبختیِ دختر و پسرش، داشته باشد. نگاٰهش میکنم و نمیداٰنم چندساله‌ است؛ بزرگساٰلِ شکسته‌ای که ظاٰهراً مأموریتی غیر از به سینه کشیدنِ ما (من و برادرم) و های هایِ گریه سر دادن، توی قنوتش باز برایِ مکنت و نکبتِ زندگی ما ندارد امّا…بعضی روزهاٰ پشتِ اجاق، وقتی که چِشمی مراٰقبش نیست، تراٰنه «بلک کتس» میخواند و میرقصد. نمیداٰنم شاید اینبار توی عروسیِ خیالیِ ما… #میم_سادات_هاشمی #روزنگار | ۱۴مرداٰدِ صفرپنجْ. |°@mimsani 🕊

؛ [ تولدِت مباٰرک اوّلین مُشَوقِ نوشتن و خواٰننده و منتقدِ متن‌های من. ای همیشه و هنوز. ببخش که برات چیزی جُز مشتی کلمه و نگاهِ ترس‌خورده‌ای که همیشه پشتش رو میبینه تا مطمئن بشه همونجا ایستادی، ندارم! تا فردا و تا یک روز بعد از مرگم، ممنونِ اوّلین قصه‌ای که برام خوندی هستم../ ]

گفت:«مو رو اگه با اوناٰ تو یه دیگ بکنن بجوشونن، روغناٰمون با هم قاطی نِمیشه.» بعد آب‌پاشِ حلبیِ زنگار بسته را گرفت روی کَلّه‌ی داغش. مویِ زبرِ لول، اسفنج شد، آب را مَکید به خود. پوستِ برشته‌ی سر و تَنش عطش داٰشت. دوبارَکی گفت:«اونا تخمِ عُمَرَن. از کمرِ حرمله درومدن! و الّا کدوم ولدِ شیرپاک خورده‌ای همچین خاکش رو حیف میکنه؟ دُنیا و دریا و آسمونش تاب میخورن تو شکمم، خلیل! هیچ فکرِشِ میکردی که ایرانی، خونِ ایراٰنی بریزه؟ همو آمریکا و دشمنی رو شیر کنه که همهٔ جنوب و بندر و بچه‌هاشِ نفله کرد تا بتازه، برسه قلبِ تهرون؟ هشت سال زیرِ آتیش، دُلا دُلا، هِی عینهو سگِ پاسوخته خواهر و مادر و اثاث و خونمونِ گرفتیم دندون. از ای آبادی به او آبادی، پیِ دهات و روستایی گشتیم که آسمونش خون نباشه، تا تیکه‌های تنمونِ اقلاً بدیم به امانتِ خُدا و بعد خودمون هرباره برگشتیم سیِ جنگ. تا او که میمیره، ما باشیم، نه زِنامون!» هوایِ داغ و سوخته از خاکِ نخلستان میریخت بیرون. دهانش تُف نداشت. زبانش به سق میگرفت. پاچه شلوارَش را وَر داده، با کونه‌ی پا افتاد به جانِ گِل. میخواست حصارکی بکشد دورِ باغ. جگرم لت میزد. از گرمایِ گزنده، از حرفهاش. گفتم:«ها! تو نذاشتی عدنان! مو نذاشتُم که بندر بشه اسکله‌‌ی زن‌بارِگی! شدیم نصفِ آدم. تو یه لا دست و یه ورِ پک و پوزتِ دادی رف! مو یه پام موند تو خاکِ جبهه که حالاٰ ای جوونکایِ بی‌بُته، راست راست بشاشند کلّه‌ی قبرِ نداشته‌ ما؟! همی سوسولچه‌ها که دماغشونِ بگیری‌ها، ریقشون در میاد؟! ای گو خوری‌ها که شاخ و شونک بکشن سیِ ما، بِشون نمیاد!» یکباره ایستاد. بادِ ذوب‌کننده، آستینِ خالیِ پیراهنش را تاب میداد. با تک چشمِ سالمِ ماهگونی، زُل زل، گنجشک‌ها را دنبال کرد. فکرش همراهِ جوجک‌ها شاخه به شاخه میپرید. آتشِ جنگ صورتش را بُرده امّا خُرده باقی‌ها، یک تاٰ چشم و ابرو و یک ورِ لب‌ها، لنگه و همتا نداشت. تا هنوز و همیشه خوشگلِ بندر بود. پرسید:«خلیل؟! یادته دُرّه، شش تا پسراشا باهم داد زیرِ خاک و یه نجلا موند واسش؟» نگفتم یادم است. نگفتم و نگاه گرفتم از پیرِ علیلِ دست‌کوتاهی که هنوز توی دِلش پاگیرِ لیلاش بود. گفت:«خاطرته! میدونُم! یادته او صُبی که قاطیِ نخلا، واسادیم برا خدافظی؟ تو ندیدی خلیل! محرمِش نبودی. دورترها، سوارِ هوندا، واساده بودی بیخِ کوره راه. گریه میکردی واسم! میدونُم رفیق. نجلاٰ گیسشِ گرفت مشتش، گفت عاقم میکنه اگه بزنم زیر سور و ساتِ عروسی. گفت چشمِ سرمه‌مالِ عسلیشِ میذاره جا چِشَم، دستش جا دستم. گفت طوری نی. مگه واس خاطرِ مو نمیگی؟ راضیَم واللّهی! مرد باش و همینطور بشین پای سفره عقد… خلیل! از لا باند و پانسمونا، نگا نگاش میکردم و شوریِ اشکام جِز میداد زخمام رو. گفتم سی‌چه جهنمش میکنی دخترِ دُرّه؟! مو بمونُم میشم آیینه دق! یادِ برادرات میکُنی. تو و بی‌بی، سایهٔ علیل نمیخواید که. یکی سالمش میاد، میشه هواخواتون. ای‌طور خیالِ مو هم راحته. نمیخواٰم با دستا قشنگِت، بشینی به باز و بسته کردن پانسمون و چرک و کثافتا. برو و من رو با صورتِ قبلنام یادت بیار. برو… وقتی که رفت‌هاٰ، خواسدم داد بزنم (برگرد! الآنکه بیوفتم!) امّا گم شدنش رو، پشتِ خونه‌های سنگیِ تو سری‌ خورده دیدم. دیدم و مُردم و اومدم نشستم تَرکِ موتورت، وسطِ گودیِ کتفت زار زدم. خاطرته که؟» حرفی نزدم. چیزِ بدردبخوری برای مردِ عزبِ سالخورده‌ای که قرار بود تنهاٰ بمیرد نداشتم! گفت:«حالا اینم یادت نگه دار؛ مو که از خیرِ نجلاٰ و دستا شفابخشِ خداییش گذشتُم، مو که مزه‌ بی‌دستی و نگاهِ خیره خیره رهگذرا از سر رحم رو چشیدُم، گذشتن از نصفهٔ دیگم و ای یکی دست و چشمُم که دیگه وحشت نداره. آدمِ مُرده، دوبار نمیمیره خلیل! همی‌جا واسادم ببینُم کی میخواد یه مُشت ازین نخلستونِ ببره؟ بِشون بگو عدنان، مثلتون، تو شلوارش تخمِ مرغ نداره که بشینه جوجه شه! عدنان منتظره!..» بعد دوباره پا انداخت به گِل، درحالیکه نقشِ سبز و محوِ خالکوبیِ «نجلا»، از لایِ یخه‌ی باز، روی سینه‌ی پُر و آفتاب سوخته‌اش پیدا بود.. #میم_سادات_هاشمی |°@mimsani 🕊

ای عزیزِ موعودْ! هرگزِ هنوز! از دست رفته‌ی باقی! باور کُن تو راٰ همیشه پنهان خواهم کرد در آنچه نوشته‌ام، در سروده‌هاٰ، نقاشی‌ها، آوازها، در آنچه میگویَم و هرچه دوست میدارم. تو باقی خواٰهی ماند، در گوشه‌ گوشه‌ی فروپاٰشیده‌ی این زندگی و کسی زیستنت، ماٰندن و نَمُردنت را در چشمانَم، نه خواٰهد دید و نه خواٰهد فهمید../ #میم_سادات_هاشمی |°@mimsani 🕊

تو بناٰی رفتن کردی معشوقِ کم تحمل. نااهلِ چموش. قدرناشناسِ ستیزه‌جو. درحاٰلیکه من میتواٰنستم تو را جایِ خودت، جایِ مادرت و درواقع جای همه‌ی مردُمان دوست بدارم../

زاٰنوی غمم؛ بغلم کُن!

بعد از مدتی مدید و طولاٰنی شب چای دم میکنم و لینک ناشناس میذارم تا کمی گپ بزنیم. باشه؟ حس کردم به این تعامل، نیاز داریم. میدونستید ماه‌گرفتگیه؟ چقده توصیه کردن قلبتون مالامال از غم نباشه تو ساعت رخ دادنش. و چون من نبات و شیرینی محسوب میشم و حرفهای شِکَر شِکَر دارم. شب لینک میذارم که صحبت کنیم ‌(⁠◍⁠•⁠ᴗ⁠•⁠◍⁠)⁠❤‌ قبلشم برای اینکه یکم از خودم گفته باشم و روزهام و فضا آماده شه. یه روزنگار براتون میذارم. تا ببینید به طرز شگرفی هممون این روزها شبیه همیم. اگرم نباشیم، در ما میلِ به یکی شدن هست. و همون معنی انسان بودنه/

رَنج میکشم امّا به خرده خوشی‌هاٰی عاریه‌ای چنگ میزنم؛ رویِ بام خانه، توی حریرِ داغ آفتاب با قُمری‌ها دمپختک میخورم و تکه‌ ابرهای نخ‌نما را به کلاغ‌ها نشان میدهم و میگویم:«این زندگیِ ماست. تار به تارِ پراکنده. جُدا افتاده از هَم. یک اوضاعِ بی‌ سَر و شکلِ نامعلوم.» میگوید “قار قار” و به سیب زمینی توک میزند. چند پر برنج میریزم بیخِ چاله‌ی مورچه‌هاٰ، پله‌ها راٰ میدَوم تا خانه تا باقیِ قصّه‌ی «تنگسیری‌»ها را بخوانم و به ماٰدرم نگاه کنم که بندِ عینک نزدیک‌بینش را میدهد پشتِ گوش و حینِ اینستاٰگردی، برای ویدیوهایِ هوش‌مصنوعی گریه میکند. نمیگویَم اینهاٰ حقیقَت ندارند و اجاٰزه میدهم تویِ جهانِ ساده‌ی دست‌نخورده‌اش باقی بماند. چرا که خُب مادرهاٰ همینطوری‌اند! بی‌غل و غشِ ساده! تا باورت به آدم‌ها کامل از بین نرود. بعد به خیاٰبان میروم، به‌ گربه‌‌ها از ناکامی‌های روزم میگویم و حساب میکنم خریدِ ناچیز و یک لیواٰن آیس لته‌ی امروز، چند ساعت از عُمرم افتاده؟! فکر میکنم چه مُفت گرانیم و میچپم توی تاکسیِ اسقاطی. دماغم از تند و ترشیِ عرق مردانه چین میخورد، راهِ «فردا» را به راننده نشان میدهم و نمیگویم مقصدم شغلِ بخورنمیری است که دیگر کفافِ غذایِ خشکِ «دُکمه» را نمیدهد تا نپرسد:«دکمه اسم کداٰم خر است؟». چون «دُکمه» که خر نیست. پیردخترِ تک‌چشمِ ‌بی‌آرزویی‌ست که خانه ندارد و همه عُمرش را انتظار کشیده تا کسی بخواهَدَش. امّا عابرها زبانِ گربه نمیدانند. پس عوَضش میگویم:«پُختم!» شیشه راٰ پایین میکشم و به مردُمی که اسمِ دیگرشان «دُکمه‌»ست و همهٔ عمرشان را انتظار میکشند نگاه میکنم... #میم_سادات_هاشمی |°@mimsani 🕊

سلام آدمهاٰ... رنج دیده‌هایی که سعی در نرنجوندنِ غیر دارید. چقدر دلم برای شما و حتی محیط کاربری بله تنگ شده بود. برای بُریدنِ این سکوتِ غلیظ، برای اینکه یه دستی برای پاییز هم تکون داده باشم و یه دلجویی ریزی هم کرده باشم ازتون که چشم انتظار بودید (خیلی با معرفتیدها.. که می‌شینید کنج خونه تا صاحب خونه برگرده. #جدی ! )، چندتا از آهنگ های مطلوبِ مناسب فصل می‌فرستم و بعد ببینیم چطور میشه... ( زیستِ آدمیزادیه دیگه. به هیچ جا بند نیستیم. این روزها دلا زود میمیره و از مردم کناره میگیره. نایِ سابق رو نداریم همگی..نه؟)

✧˖°⎬ پاٰرت اوّلِ: 🍂•پلی‌لیستِ پا‌ئیزیِ محبوبَم𐙚⋆