گیتار، سازی‌ست که برای آواز خواندنش باید اول سیم‌هایش را به کشیدگی رساند. شاید بعضی صداها، بدون درد متولد نمی‌شوند. شاید باید کشیده شد، باید درد کشید، باید کشیده شد چون رشته‌های سازی؛ تا توانست صدا شد و نواخت. نواخت و زیبا بود. زیبا بود و روح‌ها را، لمس کرد. و درد بود که ما را به‌هم نزدیک می‌کرد. گویی درد بود که ما را کوک می‌کرد.

ویرگو، برادرتو بفروش و باهاش مهاجرت کن.

گسسستم

مشکل اینه کسی گردنش هم نمی‌گیره

برام لالایی بخون. خندید، گفت بزرگ شدم. گفت لالایی مال بچه هاست، من که دیگه بچه نیستم. گفتم لااقل برام قصه بگو، از جوونی‌هات، از ماجراجویی هات، از روزهایی که اونقدر زندگی کردی و دوییدی که هنوز توی خاطرته. سکوت کرد، گفت چیزی یادش نیست. رفت زیر پتو، تن فرتوت‌ش زیر پتو جمع شده بود. فکر میکرد الان دیگه در امانه. انگار میترسید. پرسیدم از چی؟ گفت از خاطرات. شونه هاش زیر پتو لرزید، فکر کرد متوجه نمیشم، توی مخفی کردنش خوب نبود. دیدمش. الان منم میترسم. پرسید از چی؟ گفتم از خاطرات.

زیبا بود

‌

+تو همیشه انقدر درگیر بعدشی؟ - بعدش؟ + آره دیگه، درست که تموم شد بعدش، دانشگاهت که تموم شد بعدش، قطار که رسید بعدش، بابا ول کن این بعدشو. [پادکست چارفصل-بهار]