امسال احساس می‌کنم -به‌واسطه‌ی نمی‌دونم چی- این ترسم "حل‌شدنی" به‌نظر می‌رسه.

همزمان، امام حسین برای من یه بغض توی گلومه که نمی‌دونم چقدر گریه کردن این بغض رو تبدیل به گریه می‌کنه...

خواستم بگم، اگه این روزها، روزهای بعد، احساس کردید که، چرا همه می‌تونن اشک بریزن و من نه، می‌فهممتون :)

هیچ چیز به اندازه ساعت شنی گذر زمان رو نشون نمیده بهمون میگه گذر زمان، مثل ساعتای دیجیتال فقط تبدیل عددی به عدد دیگه نیست سن که زیاد میشه، از سالهای باقی مونده زندگی کم میشه نشونمون میده که عمر، تموم شدنیه و هیچوقت هیچکس نمیدونه چقدر باقی مونده.. -عکاس: دگر ادمین

روضه‌ی حضرت عباس برام خیلی سنگینه... به اندازه‌ی روضه امام علی... :)

.

ولکِن لا یَومَ کَیَومِکَ یا اَبا عَبدِالله...

این چند وقته، انقدر احساسات زیادی رو همزمان حس می‌کنم که یا خدا:)

- "چه فکر می‌کنی؟ که بادبان شکسته."

فکر کنم بزرگسالی اونجاست که قیافه پوکرت هم معادل 😐 نیست. اصن یه چیز دیگه‌ست. از اینم پوکر تره.