اللهم انا نشکوا الیک فقد نبیّنا و غیبه ولیّنا و کثره عدوّنا و قله عددنا...

- ما رایت الا جمیلا...

از چشم‌هام ممنونم که امروز برات گریه کردن

می‌خواستم پروفایل رو مشکی کنم، ولی همه‌ش یه چیز تو ذهنمه.. اونم اینکه عزاداری بمونه برای بعد نبرد. الان وقت جنگیدنه. وقت ایستادنه. وقت لیلا خالد بودنه...

مگه چند وقت پیش بود که گفتید "ای ایران بخوان"؟ مگه چند وقت پیش بود که وارد صحن بیت شدید و همه‌مون یه نفس راحت کشیدیم و توی شب عاشورا دل‌هامون شاد شد؟ مگه چند وقت پیش بود که سید لبنانی رو تشییع می‌کردن و همه با هم می‌گفتیم خدا سایه شما رو از سر ما کم نکنه؟

دیگه برای ما فارسی‌زبانان هم همین‌طور شده؛ "فرو دادن نفس یعنی من هنوز هستم و بیرون دادن آن یعنی با ظلم کنار نمی‌آیم."

"الا و ان الدَّعی و ابنَ الدَّعی قد رکز بین اثنتین؛ السِّلَّه و الذِّلَّه، و هیهات منّا الذِّلَّه"

ولی من دوست نداشتم نتانیاهو همینجوری بی‌درد بمیره همیشه تصور می‌کردم باید بدنش دست فلسطینی‌ها و از خجالتش درآن

هرچند به هر صورت، پایان زندگی او یک روز پربرکت است.

تو حتی لیاقت شادی کردن هم نداری لجنِ انسان‌نما.

من برای ترامپ حروم‌زاده دوست دارم تو پخش زنده مرگشو ببینم.

هرچند میگم اگه نمرده باشه ناراحت نمی‌شم، با موشک‌های ایران مردن خیلی شرافتمندانه‌ست برای کسی مثل اون