استقامت انگار مهم‌تره از خدا استقامت و خسته نشدن بخوایم.. تازه روز سوم جنگیم و اینا برای هفته‌ها برنامه چیدن. هرچند ممکنه روندش سریع‌تر پیش بره..

به‌خاطر همین پیام‌های مبنی بر اینکه شهادت رهبری از نشونه‌های نزدیک بودن ظهوره و... انگار می‌تونه برعکس عمل کنه یعنی وقتی تصورمون اینه که خب پس تمومه و همین این ماه ظهور اتفاق میفته، انگار امیدمون به همین بسته‌ست و اگه این اتفاق نیفته خدایی نکرده دل‌ها ناامید می‌شن..

برای همین مهمه که در نظر بگیریم در نهایت باید مبارزه کنیم، اصلا در نظر بگیریم ظهور ممکنه دورتر از چیزی باشه که ما فکر می‌کنیم و با توجه به همین ناامید نباشیم مبارزه کنیم فقط... خدا خودش می‌چینه زمان ظهور رو..

عکس جاهایی که تخریب شدن رو می‌بینم و به این فکر می‌کنم که من هر روز از جلوشون رد می‌شدم و الان دیگه به سختی قابل شناسایی هستن.. :)) حالا ساختمون فدای سرمون، آدما رو چیکار کنیم؟

بنده یک انسان کاملا بدون دین هستم و به هیچ دینی اعتقاد ندارم ، شما میتونی کاری کنی به اسلام که هیچ چیز ازش نمیدونم رو بیارم ؟ از لحن خودم مشخصه ، بدون توهین * .| متوجهم، فقط نمی‌دونم به اندازه کافی مناسب این کار هستم یا نه:) من خیلی هنوز عیب دارم، هنوز جا برای یاد گرفتن دارم، ولی یک چیز رو متوجه شدم که چه منی که خودم رو وسطش می‌بینم، چه بسا اصلا اول راهش باشم، چه شما که خودت می‌گی اول راهی و اصلا ممکنه از همه ما جلو بزنی باید بکنیم؛ اینه که قرآن رو باید بخونیم. درباره اینکه منابع مکمل قرآن چیه هم بحث وجود داره، یه سری آیه‌ها نیاز به تفسیر دارن ولی در اینکه نقطه صفر تا صد اسلام کجاست، تو قرآنه و بعدش توی ائمه، و من امروز احساس می‌کنم در امام حسین و امام علی از همه ملموس‌تره..

https://eitaa.com/mindpalace/10715 فقط دین یا خدا هم قبول نداری؟ .| سوال خوبیست

همه‌ش فکر می‌کنم به ما نخورد، قراره به کی بخوره :)))

بچه‌ها من خیلی دارم می‌رم رو منبر و این بده ولی بذارید اینم بگم:)) خیلیامون این روزا از زنده بودن شرمگینیم. و حس می‌کنیم به اونجامون رسیده، دیگه هیچ‌چیز از زندگی نمی‌خوایم. هرچند این حالت به شدت قشنگه، به شدت باشکوهه، اما لطفا یادتون باشه که ما زنده‌مون بیشتر به درد می‌خوره. تاریخ اسلام که می‌خوندیم تو دبیرستان معلممون توضیح می‌داد اصلِ استراتژی امامان در عصری که حکومت خلفای عباسی بوده، فقط یک چیز بوده: شیعه باید زنده بمونه این یعنی جان شیعه، وجود داشتنش انقدر ارزش داره که می‌تونه به‌خاطرش تقیه کنه ولی زنده بمونه. شیعه‌ی زنده‌، شیعه‌ست؛ هرچند اونی که شهید می‌شه رو خدا بهش اجر زنده بودنش رو داده. می‌فهمم چقدر هممون ناراحتیم و حق داریم، ولی بیاید زندگی کنیم. به اندازه کافی بخورید و بخوابید که انرژی داشته باشید برای زندگی کردن، برای مبارزه، برای موندن و استقامت کردن. خودتونو از زندگی محروم کنید... ما ناراحتیم، داغداریم، ولی مطمئنا هیچ‌کدوم از کسایی که داغشون رو دیدیم دوست ندارن ما رو در حالت نیمه‌زنده ببینن:)

ممنونم از اینکه وجود دارید، از اینکه نگرانید، از اینکه از زنده بودن بعد از او خسته‌اید... :)) نمی‌دونم چقدر متوجه میزان خوب بودنتون هستید، ولی هممون داغیم، انقدر حرارت وجودمونو گرفته متوجه نمی‌شیم داریم آتیش می‌زنیم تمام معادلات رو:) قدر خودتون، دل‌ِ سوخته‌تون، دلِ نگرانتون که دلهره داره نکنه زنده بمونم و کاری نکرده باشم، بدونید. خدا شما رو برای این مملکت نگه داره، و شر تمام بی‌شرفایی که خوشحالن یا خودشونو زدن به خریت کم کنه.

خب دیگه منبر بس دعای مجیر رو یادتون نره بخونید امشب

"آیا دنیا انتظار دارد قربانی‌های خوش‌رفتار باشیم، [آن هم] زمانی که در حال کشته شدنیم؟"

حقیقتا بین کسانی که فارسی حرف می‌زنن و محل تولدشون ایرانه، غریبه پیدا می‌کنم و بین کسایی که زبانشون رو نمی‌فهمم، کیلومترها ازم دورن، در لبنان و عراق و کشورهای دیگه هستن، هموطن می‌بینم.