https://eitaa.com/mindpalace/10986 وای خیلی خنده‌دارن جدی و دنبال اینن آزادی بیان بیارن توی ایران. د آخه مشتی تو که هیچ فرقی با ساید مخالفت نداری که ‌.| واقعا هر بار هر جایی رو که نگاه می‌کنم می‌بینم همونی می‌شن که ازش تنفر دارن و اصلا متوجه نمی‌شم چرا این اتفاق میفته:)))

البته، احساس می‌کنم ممکنه یه دلیل داشته باشه این حجم از رادیکال بودن. آدمایی که مخالف ج.ا هستن همیشه یه حرفشون اینه که ما در این نظام همیشه محکوم به سکوت بودیم و هیچ‌وقت نتونستیم حرفمونو بزنیم و این حرفا. یعنی "احساس می‌کنن از حقشون محروم بوده‌ن" و این احساس کردنه (یعنی اهمیتی نداره واقعا اینطور بوده یا نه) باعث می‌شه گروه‌ها خیلی رادیکال، تند و تیز و دیگری‌ستیز بشن. و البته که داشتن گذشته تلخ هیچ توجیهی برای انجام جنایت‌های حال حاضر محسوب نمی‌شه🙏.

یعنی شما می‌خوای بگی ایرانی‌های خارج کشوری که حالا توی یوتیوب و فضای مجازی فعالیت داشتن و معروف بودن، اون مخالفت و حمایتشون بخاطر حفظ منافع و موقعیتشونه؟ درست متوجه شدم؟ .| بذار دقیق بگم. نمی‌گم اصلا و ابدا موضع مخالف‌ ج.ا هرگز نداشتن و یهو تحت تاثیر جو یهویی تصمیم گرفتن سلطنت‌طلب بشن. اونا مخالفتشونو اعلام کرده بودن، و اگه اشتباه نکنم ۱۴۰۱ هم که حمایت کرده بودن از جنبش، پس موضعشون مشخصه. من حرفم سر اینه که، شما در جریانات دی می‌تونستی مخالف ج.ا باشی ولی سلطنت‌طلب نباشی. آزادی‌خواه/جمهوری‌خواه باشی. و اینو هم در یه سری از افراد می‌دیدیم و هشتگ "از دموکراسی بگو" وایرال شد. من می‌گم طرف پهلوی رو گرفتن، جای امنیه. شما ممکنه اصلا به پهلوی فکر هم نکرده باشی، ازت بپرسن خب اوکی می‌دونی سلطنت چیه؟ فرقش با دموکراسی چیه؟ ممکنه خیلی حرف و پافشاری نداشته باشی، ولی چون آگاهی که اگه این موضع رو اتخاذ نکنی آدما سرت هجوم میارن، همون حرفا رو می‌زنی.

یعنی همزمان که سلطنت‌طلبی شبیه یه رودخونه خروشان شد، یه جریانی که می‌تونست هزاران مسافر بگیره و راحت بود پیوستن بهش (در حالی که پیوستن به قشر دموکراسی‌خواه واقعا کار سختی بود به لحاظ فشاری که افراد به شما می‌آوردن)، در عین حال شما جلوی چشمت می‌بینی چطور آدمایی که از این جریان حمایت نمی‌کنن سلاخی می‌شن:))) شاید فکر کنید اغراق می‌کنم، و درست هم هست، چون من توییتر رو رصد می‌کردم و در توییتر همه چی اغراق‌شده‌ست، اما خب واقعا اسم و آدرس و شماره تلفن آدما رو به راحتی پخش می‌کردن. بنابراین برای یک مخالف ج.ا خیلی راحت بود پیوستن به این جریان، و حتی برای کسایی مثل اونا، به شدت ضروری.

سر یه جریانی که خیلی همه توپیدن بهشون اونجا فهمیدم "فشار اجتماعی" یعنی چی. همه‌جا فحش، کنسل کالچری که به شدت قوی بود و بعدش عذرخواهی کردن.

- پیش از آن‌که چشم‌هایش را برای همیشه ببندد، درخت گیلاس را دید. حالا شکوفه داده بود و گلبرگ‌هایش سوار بر باد، از او دور می‌شدند.

حتی نمی‌تونم تشخیص بدم صدای چیه

به کی داره می‌خوره الان...

"بچه رو چرا می‌زنی آخه؟" هر شب به این جمله فکر می‌کنم و اشک می‌ریزم.

این وسط نگران کنکوری‌هام دلم می‌خواست مثلا یه حرکتی بزنم یه جا رو پیدا کنم که می‌شد جمع شن درسشونو بخونن

!

«شهر خاموش» اثر کیهان کلهر، نوازنده و موسیقی‌دان کرد است. مدت زمان این موسیقی، در اصل سی دقیقه بود. کلهر این اثر را به کشته‌شدگان بمباران شیمایی حلبچه تقدیم کرد. داستان شهر خاموش، داستان هیاهو، صداها و آشفتگی‌ای که ثانیه به ثانیه به آن افزوده می‌شود، آشوبی که به اوج می‌رسد و بعد چونان سکوتِ بعد از فروکش کردن انفجار، به سکون می‌رسد. کلهر در بمباران تهران در سال‌های آخر جنگ، پدر، مادر و برادر خود را از دست داد. اکنون، همه، بیشتر آشوب «شهر خاموش» را درک می‌کنیم.