در راستای از شنبه شروع کردن🙏 به‌نظرم میاد یه چیزی که عملا برا هممون لازمه، خودم بیشتر از همه، و شما نیز، زبان خوندنه. بچه‌ها جدا می‌دونم اینو همه می‌گن چون اپلای و آیلتس و چرت و پرت، ولی زبان دنیا رو ناچاریم یاد بگیریم. چرا؟ چون حالا که نت قطعه ولی به بعد جنگ فکر کنید. به دنیای بعد جنگ فکر کنید که باید حرفمونو بزنیم شاید فکر کنید اوکی من مخاطب ندارم بخوام حرفمو برسونم، ولی حتی اگه در اون حوزه نخواید کاری کنید باید بتونید و بتونیم به انگلیسی بخونیم، بنویسیم حتی. ممکنه همین امروز و الان به کارتون نیاد ولی بعدا حتما و حتما میاد.

بچها من خیلی مطمئن بودم که میخوام اپلای کنم و حتی بعدش همونجا بمونم و لیترالی همش دنبال مهاجرت بودم ولی این وطن پرستی ای که جنگ برای من به همراه اورد هیچ چیز دیگه ای نمیتونست اینکارو بکنه، و الان حتی درمورد اپلای هم شک دارم.

ببین می‌دونی تو الان توی جوّی هستی که دشمنت رو می‌بینی که مستقیم بهت حمله می‌کنه و برای جنگنده‌ای که رد می‌شه الله اکبر می‌گی، ولی من حس می‌کنم دوباره بعد جنگ ممکنه برگردیم به قبل... من خیلی به دلیل مهاجرت و این‌ها فکر می‌کنم و می‌کردم، که آره واقعا وضعیت توی دانشجوی ایرانی بده که تضمین شغلی براش وجود نداره و خودم به عنوان دانشجوی علوم انسانی بیشتر در خطر هستم. ولی حقیقتش ممکنه شرایط بدتر هم بشه...

هنر اینه که در هر صورت به این فکر کنی کاری "می‌شه" کرد... حتی کم، حتی در سختی، و این شاید بزرگترین مجاهدت در زندگی باشه.

روزی هزار "عزیزم انقد زر نزن" قورت‌ می‌دم. تازه مودبانه‌ست این و بازم باید قورت بدم.

-وقتی واقعا از ته دلت عصبانی ای، چیکار میکنی؟ +با دستای مشت شده، سکوت میکنم

-فقط میدونم دیگه آدم قبلی نیستم +درستشم همینه، که دیگه آدم قبل نباشیم

*استیکر انسانی که به یک نقطه زل زده و در ذهنش در اشک‌های خود در حال غرق شدن است.

سال ۱۴۰۴ در ۴۰۴ ثانیه! 🇮🇷❤️‍🩹 مشاهده نسخه باکیفیت در آپارات @SedKhareji ✔️

و من بار دیگر برای همه‌مان، همه‌شان، و او، و آن‌ها که در سال‌های پیش از او از دست دادیم، و برای وطن؛ گریستم.

ولی من خیلی فکر میکنم به چیزهای مختلف، اول به اینکه چطوری توی مغز ما کردن که ما ضعیفیم ما اونقدر تو علم نامبر وان و خوب نیستیم ما فلانیم و مثل غرب پیشرفته نیستیم، و تو ذهن من همیشه خدا اینه که نه دانشگاه های اینجا به اندازه دانشگاه های اونور خوب نیست، ادمهاش اونقدر با سواد نیستن، ما در حد اونا نیستیم و برای قرار گرفتن روی لبه علم حتما باید بری اون‌طرف. مخصوصا که رشته من این مدلیه که هرچی ازش هست محدود میشه به تجهیزات پزشکی، یا حداقل این دیدگاهیه که من تو این دوسال پیدا کردم، چون کسایی که اومدن مثلا ربات جراح یا پرینتر سه بعدی زیستی بسازن سرکوب شدن با این جنس حرف‌ها که "جنس ایرانی که بدرد نمیخوره"، "ایرانی مگه میتونه؟" ولی نمیدونم، باز به این فکر میکنم که هدف زندگی چیه و هدف همه این کارها و کسب علم و تولید علم و تکنولوژی جدید چیه، و به حرف الن دوباتن فکر میکنم که میگفت ما هیچوقت وعده یه زندگی خوب و راحت بهمون داده نشده، و به وطن پرستی فکر میکنم و به مردمی که الان اینجا هستن فکر میکنم و دلم میخواد درنهایت بمونم و بسازم، هرچقدرم که سخت باشه و هرچقدرم که کم باشه. البته باز باید دید که ایا این فکر و روحیه تا بعد جنگ و با اون شرایط قبل هم باقی میمونه یا نه. این امیدواری موندگار هست یا نه.

اینو خوندم یک بار دیگه دلم برای خودمون سوخت که انقدر بهمون گفتن که چی هستیم و چی نه و اجازه ندادن خودمون درباره خودمون صحبت کنیم که اوضاع اینه... حتی وقتی می‌دونیم می‌شه هم، انجام نخواهیم داد.