We will never forgive, We will never forget, And we will take revenge.

هر باری که یادم می‌ره، مشغول به چیز دیگه‌ای می‌شم، خجالت می‌کشم. از عافیت‌طلبی‌م خسته می‌شم. نمی‌تونم و نمی‌شه که همه آدما رو به عافیت‌طلبی محکوم کرد. داشتن یه زندگی که توش آسایش و حدی از اطمینان درباره اینکه زنده می‌مونی و کار و همه‌چیت سرجاشه، خیلی هوس‌انگیز و شیرین به‌نظر میاد.. و شاید حتی هست. اما یه بخش از من هست که دوست نداره اینجوری بودنو. یه بخش از من که حس می‌کنه اگه یادش بره چه به سر اون‌ها و ما اومد، از آدم بودنش دور شده‌. اون بخش از منی که همزمان با خبرهای کشته‌شدن کودکان غزه که هدشات می‌شدن، با خبر تموم شدن آب و غذاشون و با دونه‌دونه شهید شدن خبرنگارا، و با خبر بچه‌های میناب و نوزادهایی که از شدت انفجار از خونه پرت شده بودن بیرون، و هزاران خبری که حتی دیگه نمی‌تونم لیستشون کنم، با همه‌ و همه‌شون سوخته، آتیش گرفته، گُر گرفته که چرا هنوز تو مکان امنت نشستی و بوی خون کل دنیا رو گرفته؟ دیگه از بو هم گذشته‌. هر جا رو نگاه می‌کنی به رنگ خونه. اون بخش از من بابت هر ثانیه از فراموشی، زجر خواهد کشید. بابت هر ثانیه از آسایشی که فارغ از همه‌چی باشه، و آخ که چقدر فارغ بودن زیبا جلوه می‌کنه. و آخ که چقدر این دنیا زشته، و دروغگو، و مکار.

استمرار جمعیت قطره ها، سنگو میکشونه..

یاد یه روز خیلی شیرین توی یک سال پیش افتادم و یهو غصه‌م شد‌. انگار که یه رویا رو یادت اومده باشه بعد فهمیده باشی فقط یه رویا بود که دیگه تکرار نمی‌شه.

خب، امیدواری اصلا جواب نمیده و همون شد که ازش می‌ترسیدم. و حالا بازم یادم اومد که سری گند زدن‌ها رو هر چقدرم که در عرصه‌های دیگه خوش‌درخشیده باشی نمی‌تونی جمع کنی.

فقط از خدا می‌خوام که یا به خودشون بیان یا اینکه اگه به‌حق آدم‌ها شروع به اعتراض کردن، حداقل اون موقع به خودشون بیان. نمی‌دونم چی می‌شه دیگه.

از صبوری مردم سوء استفاده می‌شه و این وجودمو به درد میاره

سنگ شکسته ام شکسته بودنم را مدیون اثابت قطره دردها نیستم مدیون درد استمرار اثابت‌هام ولو قطره باشد..

اگه می‌شد یه پلی‌لیست درست می‌کردم به نام "موزیک‌های جاده‌ای" و اینو می‌ذاشتم برای جاده‌های شب، در صدر لیست.

عجب داستانیه.

اتاقم واقعا جای جالبی شده:)))