دیگر توام بیگانه شو چون دیگران با سرگذشتم...

- ... نمیدانم چه مرگم شده است. توی کله ام هیاهو است. احساس میکنم مثل بچه های دبستانی هیچ چیز نمیدانم. ساده ترین سوال ها برای من معما های پیچیده شده اند. انگار همه جا تاریک شده است. انگار کور شده ام.

یه سلیقه موسیقیایی هممون داریم که هیچ کس ازش خبر نداره

در "نمیدونم" ترین حالت ممکنم نمیدونم کجام، چیکار باید بکنم، کجا باید برم، چی درسته چی غلط!.

همیشه میان نصیحت میکنن که خودت تنها چیزیه که داری و برات میمونه پس باید دوستش داشته باشی کسی نمیاد بگه اگه به مرحله بزن و بکش با خودت رسیدی اون موقع دقیقا باید چیکار کنی.

يه وقتایی بیشتر از اینکه بخوام مشکلاتم تموم شن، میخوام آزاد باشم..

من همونم که در تمام طول زندگیش می خواست بره، اما نمی دونست کجا.

همین که ایشون گف🚶🏻‍♂️

یه بخش زندگیم در این خلاصه شده که در برابر اینهمه اجبار مقاومت کنم دقیقا مث یکی که وسط یه رودخونه نشسته و جریان آب داره دهنشو صاف میکنه

- تو تنها کسی نیستی که عصبانیه، اعصابش خورده، شکست خورده، دلش میخواد غر بزنه ولی نمیتونه!

اوضاع جوریه که باید استرس بگیرم یا حتی عصبانی بشم ولی همچنان دارم لبخند میزنم اگه تو هم به این مرحله از بی اهمیت بودن همه چیز رسیدی، سلام

از الان دارم خودمو تو جمعه میبینم که قرار بوده تعطیلات و بترکونم ولی هیچ غلطی نکردم