یه وقتایی که تو خیابون راه میرم دستامو باز میکنم و راه میرم، طوری که درختا رو لمس کنم و رد شم انگاری دلم میخواد رد پستی بلندیای تنه درختو رو دستام حس کنم دلم میخواد اجازه بدم کف دستمو بخارونن یه وقتایی وایمیسم و تکیه میدم بهشون انگار بخوام مطمئن شم اونقدر ریشه دار هستن که با وزن من از پا در نیان انگار میخوام مطمئن شم میتونم بار درد و غممو رو دوش اونا بذارم..

پیاده رویِ تنها+هندزفری=ترکیب بهشتی

‌

I wish i could send it!

نام‌ اثر: سردرد

‌

اینکه ادما شور یه چیزی رو درمیارن، باعث میشه بیشتر از قبل دلم بخواد ازشون فاصله بگیرم.

The game is on :)

-

همین که ایشون گفت.

- هی، اصلا به اون بدی‌ای که فکر میکردم نبود Few seconds later: چرا، به همون بدی بود.