_مغز های کوچک زنگ زده_

یه جورایی مطمئنم الان بیش از اون که کسی دوست داشته شدن نیاز داشته باشه، به پذیرفته شدن، قبول داشته شدن نیاز داره..

حتی اگر نباشی می آفرینمت...

و همه، در نهایت تنهاییم؛

سپیده که سر بزند در این بیشه‌زارِ خزان‌زده شاید گُلی بروید شبیه آنچه در بهار بوییدیم. پس به‌نام زندگی « هرگز نگو هرگز »

ینی میگین وقتی یکی ازتون خوشش میاد تعجب نمیکنین؟!

_شاید یکم آرامش

- خیلی دلم میخواست بگم اونا برات "من" شدن یا نه؟ ولی هرچی نگا میکنم میبینم نه تنها "من" شدن، بلکه بهترم شدن.

میگم اونایی که خانواده سخت گیر دارن اگه ۱۰ سال دیگه ۲۰ سال دیگه مادر، پدر بفهمن که بچه هاشون سخت ترین تصمیمای زندگیشونو تنها گرفتن تنهایی با افسردگی جنگیدن تنهایی گریه کردن تنهایی زندگی کردن چی میشه؟ عصبانی میشن از دستمون؟ افتخار میکنن بهمون؟ حسرت میخورن چرا این موقعیت هارو از دست دادنو پیشمون نبودن؟ ‌ یا اصلا براشون مهم نیست؟ نه خداوکیلی چی میشه؟

کی میگه فقط تجربی سخته؟ همونو.....

زر زده شما خون خودتو کثیف نکن