_شاید یکم آرامش

- خیلی دلم میخواست بگم اونا برات "من" شدن یا نه؟ ولی هرچی نگا میکنم میبینم نه تنها "من" شدن، بلکه بهترم شدن.

میگم اونایی که خانواده سخت گیر دارن اگه ۱۰ سال دیگه ۲۰ سال دیگه مادر، پدر بفهمن که بچه هاشون سخت ترین تصمیمای زندگیشونو تنها گرفتن تنهایی با افسردگی جنگیدن تنهایی گریه کردن تنهایی زندگی کردن چی میشه؟ عصبانی میشن از دستمون؟ افتخار میکنن بهمون؟ حسرت میخورن چرا این موقعیت هارو از دست دادنو پیشمون نبودن؟ ‌ یا اصلا براشون مهم نیست؟ نه خداوکیلی چی میشه؟

کی میگه فقط تجربی سخته؟ همونو.....

زر زده شما خون خودتو کثیف نکن

- میدونی اشتباهت از کجا شروع میشه؟ از اونجایی که فکر میکنی "این یکی متفاوته"

زندگی در چنین جایی رو از زندگی طلب دارم. تو کوه، هوای ابری، تنها، نزدیک یه رودخونه

آنجا یک قهوه خانه بود اما ننشستیم به نوشیدن دوتا استکان چای...چرا؟ دنیا خراب می شد اگر دقایقی آنجا می نشستیم و نفری یک استکان چای می خوردیم؟ عجله، همیشه عجله! کدام گوری می خواستیم برویم؟ ما به بهانه‌ی رسیدن به زندگی همیشه زندگی را کشته ایم...

خیلی سخته که بفهمی یه عمر همه چی آسون تر از چیزی بوده که تو فکر میکردی که بفهمی اونی که سخت میگرفته تو بودی...

ولی تاریکی ربطی به شب و روز نداشت.