به دوست داشتن اعتقادی ندارم، باید از یک‌جایی به بعد ببینی که چجور پرستیده می‌شی وگرنه ک همه می‌تونن دوست داشته باشن؛ حتی الکی.
میانِ عشقِ واقعی و تظاهر کردن تفاوت‌ها وجود دارد، یک نفر مخصوص را بخواهی یا تنها بخواهی که یک‌نفر باشد؟ با آن یک‌نفر بودن را بخواهی یا تنها در رابطه بودن را؟ می‌گویند برای نگه‌داشتن کسی باید سیاست داشته باشی، خانوم‌ها این‌گونه‌هستند و آقایان آن‌گونه! ناراحت می‌شوم که می‌بینم نگاهِ انسان به انسان که لایه‌یِ اول است نادیده گرفته می‌شود و مستقیم به خانوم به آقا یا آقا به خانوم می‌رسد. عشقی که سیاست داشته باشد از نظر من خالص نیست، سیاهی دارد. گاهی تلخ است و گاهی شیرین، برای همین به‌نظر من عشق باید دیوانگی داشته باشد. شاید بعدا پشیمان شوی اما خب من دیوانگی را از تنها نشستن و رویابافی زیباتر می‌دانم. یک‌رو بودن را از سیاست داشتن انسانی‌تر می‌دانم ..