تو مثل #اولین :

بادکنکی بودی که خودم تونستم با آدامس درست کنم! <مجہولات>

جمله ای بودی که خودم تونستم بنویسم! <مجہولات>

باری بود که کتاب داستان مورد علاقم و خودم تونستم بخونم! <مجہولات>

لبخند محو . . . <مجہولات>

. . [🖤♥️] گفتم خدا خودت ، بیا و دستتو بزار رو شونه هام آروم بشم ؛ چرا اینجوری ان باهام این آدمای توی شهر ؟! انقده پس زدن منو ، تا از همشون دور بشم ... مث آب زلال بودم ، کاری کردن تیره بشم :))) <مجہولات>

در دهستان کوچک ما رسمی قدیمی سالها بود که اجرا میشد،هر گاه کودکی به دنیا می آمد در گوشه ای از حومه روستا نهالی جوان برایش میکاشتند...دیگر آب دادن و رسیدن به آن درخت وظیفه‍ خود شخص و خانواده اش بود! روزی در همین دهستان...در آغوش پر مهر یک مادر و پدر دلسوز چشم های کوچک مشکی ام را باز کردم...در کودکی گل گلی های چارقد مادرم را می دیدم و در بزرگی گل‌های بنفش باغ زعفران پدر را... و من هم مثل هر کس دیگر در این دهستان یک درخت داشتم... درختی که از وقتی تواسنتم بر پاهایم بایستم هر روز به سراغش میفرستم و با دستهای کوچک خودم پای ریشه هایش آب میریختم... همانطور که بر قد و وزن و ریش و موی من افزوده میشد،قد و قطر و برگ درختم هم روز به روز بیشتر و بیشتر میشد؛من بزرگ و بزرگتر میشدم...درخت هم بزرگتر!من قوی و قوی تر میشدم...درخت هم قویتر! تا اینکه روزی که مادرم با دعا و آب و قرآن سلام و صلوات برای ادامه تحصیل مرا راهی شهر می‌کرد اولین میوه نارس گردو را بر روی شاخ و برگ درختم دیدم..! تنه تنومندش را به آغوش کشیدمو تلخ ترین وداع را کردم... نمیداستم بعد از من چه بر سر درختم می آید... برای همین آنرا به پدرم سپردم و خودم با خاطری آسوده به شهری رفتم که مبدأ و مقصد رؤیاهایم بود! چهار پنج سال بعد که بگویی نگویی دکتری برای خودم شده بودم مهم ترین تماس زندگی ام را با پدر و مادرم گرفتم! در آن تماس با کلی من و من گفتم که در دانشکده شیفته دختری شدمو اگر صلاح بدانید قصد ازدواج با اورا دارم..! مادرم که انگار از فرط شادی غش کرد و پدرم هم توان دوباره یافت!به سرعت نور خودشان را به شهر رساندند و به خواستگاری رفتیم(: بلی گرفتن از عروس خانم خیلی هم آسان نبود اما گرفتیم! بعد هم کیک و شیرینی و گل و گلاب..کلکله و هلهله یک مراسم ناب! خلاصه خانه‍ ای کوچک در شهر گرفتیم و بخاطر مشغله های زیاد دیگر نشد سری به دهستان کودکی ام بزنم اما هنوز هم گاهی دلم برای درختم تنگ میشد... تا اینکه کم کم دغدغه زندگی بیشتر شد و اولین فرزندم با په جهان گذاشت! دیگر انگار جهانم کامل شد و هیچ چیز کم نداشتم! یک دکتر مطرح بودم در یک شهر بزرگ زن داشتم بچه داشتم خانه داشتم خانواده ام به دیدنم می آمدند و ایامم به کام بود! اما انگار جدیدا گمشده ای داشتم! گمشده ای که نمیدانستم چیست! چند سال بعد خبر آوردند پدرم فوت کرده و برای اولین بار غم واقعی را در سینه ام حس کردم!!! سنگینی یک نداشتن ابدی! فهمیدم حال مادرم بد است از فراق پدر! گفتم اورا به شهر بیاورند و منزلی بزرگتر گرفتم تا پیش خودمان زندگی کند... ولی هنوز هم گمشده ای داشتم! چهار پنج سال که گذشت مادر تنهایم که از دوری پدر ضعیف شده بود جان داد و من با دلی شکسته برگه ی وصیت نامه اش را از لای جانماز مخملش برداشتم بند بند خواندم و اشک ریختم تا رسیدم به جمله آخر! «پسرم!هر آنچه در این دنیا دارم و ندارم برای تو و همسر و فرزندانت..،ولی فقط یک خواسته از تو دارم،مرا در دهستان دفن کن!گوشه ای کنار مزار مادرم...در روستای مادریم!» دهستان!روستای کوچکی که سالها بود سری به آن نزدم...دیگر پاتوقم لواسانات و زعفرانیه بود و دهستان را به کل فراموش کرده بودم! ولی این گمشده ام نبود!!! با تابوت مادر به دهستان رفتیم... پس از کفن و دفن برای اینکه گریه مردانه ام کسی نبیند به کناری رفتم...در حومه روستا!قدم میزدم و اشک می ریختم! خبر دادند درخت مادرم را قطع کردند!درخت مادرم؟!درخت ها...حومه دهستان...و نهال من!در گوشه ذهنم تکه های پازلی در هم انگار به هم می پیوست و نقشی غریب را ترسیم میکرد... درست؛درست شبیه یک میوه کال گردو! بله،میوه کال گردو! انگار گمشده ام را یافته باشم هراسان به منزل باغبان دهستان رفتم و سراغ درختم را گرفتم که مرا کنده ای خشک برد! گفتم پس درختم کجاست؟! به کنده خشک اشاره کرد و گفت«همینجا!» گفتم ولی این بریده شده!اینجا هر کس بمیرد درختش را میبرند! پوز خندی زد و گفت«تو هم مرده بودی!اگر نمرده بودی گاهی به درختت سر میزدی لا اقل آبی به پایش میریختی!درختت مرد و این برای ما یعنی تو هم مرده بودی!» کنده بریده شده را در آغوش گرفتم!بلی!بخشی از من مرده بود!کودکی ام... آرزو هایم...عقاید خودم!!! همه و همه مرده بودند! ولی من قصد مردن نداشتم! همان روز نهالی دیگر کاشتم و فردا دست زن و بچه ام را گرفتم و به دهستان آوردم! یک مطب کوچک برایم ساختند و شدم پزشک روستا! برای همه بچه هایم یک نهال کاشتم به آنها آموختم خودشان باشند...آنها باید آرزوی خودشان را بسازند نه که بگذارند دیگران برایشان آرزو بسازند... و بزرگترین خوشی ام وقتی بود که پسرم به عنوان بهترین کشاورز سال روی صحنه رفت و با افتخار گفت:« من همه چیزم را مدیون پدرم هستم..!»

ببینید چی پیدا کردم :) یه داستان که خیلی قدیم ترا نوشته بودم. ضعیف اما دوست داشتنیه ♥️✨

♥️♥️:♥️♥️ "اللهم‌عجل‌لولیک‌الفرج"

خدا میدونه اگر همین فردا که بیدار بشم بهم یک میلیاردم بده میرم با همش لباس میخرم،نمیده. وگرنه کریم تر از این حرفاست... <مجہولات>

از مصادیق اینکه میگن آخرالزمان مساجد آباده اما بی نماز گزار؛ همینکه طرف تا حالا چند تا مسجد درست و حسابی تو چند جای چند شهر مختلف ساخته، بعد خودش هیچ وعده مسجد نماز نمی‌خونه :))) <مجہولات>

یه وقتایی از یه آدمایی که اصلا توقع شو نداری یه رفتارایی میبینی، که فقط میتونی بگی« من اصلا فکر نمی‌کردم تو تا این حد فرشته باشی . بخاطر هر فکری که تا حالا دربارت کردم ببخشید . » ! <مجہولات> پی‌نوشت: بله انتظار پایان دیگه ای داشتید میدونم، ولی طبیعیه که تو زندگی هممون حداقل یه آدم هست که هرچی بیشتر شناختیمش بیشتر حظ کردیم!