صبح، بعد از طلوع آفتاب، از گلم پرسیدم: «من که غیر از آب ریختن بر خاک کاری نکرده‌ام، چه کسی تو را انقدر زیبا کرده است؟» خندید... ☺️

نیمایی نوسروده‌ام را بشنوید👇

لطف یک دوست...

قافله من و ذرّاتِ جهان دست به دست همه آشفته و گریان، همه مست چون شبِ کورِ بیابان، کر و لال مات در عالم وهمیم و خیال طفلِ حیرت‌زده را مانندیم بغض داریم و به خود می‌خندیم چرخِ این قافله سرگردان است راه بی‌راه و زمین حیران است ره نبرده‌ست به فردا این راه ظلمات است سراپا این راه باد را دستِ گل‌افروزی نیست شمع را فرصتِ خودسوزی نیست گوییا چشم به دنبالِ کسی است دادِ ما در پیِ فریادرسی است گوییا قافله مست از میِ توست هر که را می‌نگرم در پیِ توست سوی تو چشمِ خریدار من است بوی تو قافله‌سالار من است شبِ صحرائی‌مان تشنهٔ توست لطف فرما که جهان تشنهٔ توست آه از مسلکِ صحرائیِ ما رحم کن رحم به تنهاییِ ما ۴ مهرماه ۱۴۰۳