مارو با دل سیاه وارد ماه رمضون نکن ابی‌ عبدالله ..

‌ عزیزِ صبور من ، می‌دانم گاهی خستگیِ ایام ؛ بر تنت‌ لنگر می‌اندازد و غم انتظار ، جانت را بی‌رمق می‌کند . می‌دانم گاهی تلخ‌کامی‌های‌ ساعات بی‌ لطافت ، سطحِ قلبت را زبر و چروکیده می‌کند . می‌دانم گاهی از همه‌چیز خسته و دل‌زده می‌شوی اما خیالت راحت ؛ من اینجا قلم را به رنگ امید آغشته می‌کنم و آن را به سمت چشم‌های غم‌دیده‌ات روانه می‌کنم که مبادا ناامید شوی . خلاصه اش کنم ، آقای امام علی خب راستش را بخواهی؛ ما از بچگی هر زمان که کم می‌آوردیم ؛ هر زمان که دل‌مان از دست این دنیا و آدم‌های دنیا به تنگ می‌آمد به شما پناه می‌آوردیم . سرما و گرما ؛ زمستان و تابستان فرقی نمی‌کرد ؛ همیشه پناه ما شما بودی و خواهی بود ؛ حالا هنوز هم که هنوز است ، اینجا هرطور که باشد ، چه برفی و چه بارانی ، چه سرد و چه گرم ، نجف بهترین مأمن و پناه ماست 💙 . ‌ مبدأ : کنج اتاق . مقصد : نجف اشرف .

-

-

+

یادت باشه چقدر دوستت داریم :)

دردم آمد ، سوختم ، اما نگفتم که بمان من تو را با زور نه ، با دِل فقط میخواستم ..

واکنش خواب نسبت بهم : آیا من برای تو یک جوکم ؟

-

+

ببند زخم مرا :)

اینجوریه که امیر شده خدماتی شرکت و آبان هم معاون یه جاش امیر بهش گفت - چون معاون شدی ، میخوای که برم؟ آبان هم جواب داد + معاون باشم‌ هم باز رئیسم تویی :)