بسم الله الرحمن الرحيم امروز برای دوشنبه هاي همدلی (۱۲) شعری سرودم؛ هرچند ضعیف، اما همدلانه است...؛ در دوشنبه هاي همدلي از طریق سامانه پیام برای مدیران و معاونان مدارس مطلبی به اقتضای اوقات، ارسال می کنم گفت به من همدمي : « چيست تو را در نظر ؟ » گفتمش : « اي ماه من ! با تو دمي بيشتر » گفت كه : « اكنون گذشت سالي و حالا شده آخر اسفند و تو ، پير شدي اي پسر ! » گفتمش : « اي جان جان ، ماه دل آراي من ! منتظرم تا رسد ماه بهار از سفر موسم شور و نشاط ، مطرب ذوق حيات آه ! چه زيبا بود موسم فتح و ظفر  » گفت  : « چه داري كنون ، تو خبر از رتبه ها؟ » گفتمش: « استاد من !  تو كه نِه اي بي خبر » گفت كه: « من معترض هستم و اكنون كجا ثبت كنم اعتراض ؟ تا نكنم من ضرر  ! گفتمش: « اي جان من ! رو تو به «ماي مِدِ يو » ثبت كن ، آسوده باش ، باش كمي منتظَر » گفت كه: « مسموميت گشته بلاي همه » گفتمش: « اين شيطنت زود بر آيد به سر » گفت: « بيا تا تو را سوي مدارس برم هيچ نباشد در آن از  مُتَعلِّم اثر » گفتمش: « اين بار هم نيك خطا رفته اي غير حضوري شده درس و كلاس بشر !!!» گفت كه : « غيبت شده آفت و افتِ كلاس» گفتمش: « اين بار هم نقش مديران نگر هر كه قوي پنجه هست مدرسه برپا كند واي از آن مكتبي ضعف در آن منتَشر دست مريزادِ من باد نثار شما هم به مدير عزيز هم به معاون كه در سالِ چنين پر تنش ، ماهِ چنان مضطرب نيمه ي آن با تلاش رسته ز خوف و خطر نيم دگر مانده تا ما به سلامت رسيم صبح سعادت دمد از طرف باختر الغرض اين بار هم همدلي ام شد غزل همدلي ات نيك باد ؛ بِه بود از سيم و زر ارادتمند ؛ حسين مولوي معلم و مدير آموزش و پرورش ناحيه يك اراك ( 22 اسفند 1401 ) @molavihossein1

بسم الله الرحمن الرحیم امروز از یکی دیگر از کارویژه های آموزش و پرورش ناحیه یک اراک پرده برداری شد ؛ نشست صمیمانه و خارح از چارچوب های اداری حول محور کتاب ؛ مباحثه کتاب ۱۰۱ راه برای جلوگیری از نفله شدن در مدیریت نوشته دکتر مرتضی مجدفر. آذر ماه این کتاب را در گروه مدیران معرفی کردم. بدون الزام بخشنامه ای ۱۵۰ نفر از مدیران کتاب را خریداری کردند و اغلب آنان کتاب را خواندند. امروز در جمع ۲۵ نفر از مدیران ابتدایی و ۲۰ نفر از مدیران متوسطه اول درباره این کتاب و تجربه های زیسته مدیران در باب نفله شدن صحبت شد. این دو جلسه بیش از ۴ ساعت طول کشید ولی خیلی لذت بخش بود. جلسه خارج از قالب های خشک اداری برگزار شد. مدیران با هم مباحثه می کردند. نظرات به چالش کشیده می شد. من فکر می کنم که در آموزش و پرورش اولین نشست یک مدیر ناحیه با مدیران مدارس حول محور یک کتاب شکل گرفته باشد قرار است تعدادی از این مدیران محترم به اردوی بازدید از دبیرستان البرز و نشست با نویسنده اعزام شوند. ان شاءالله سعی می کنیم تعامل های مثبت با مدیران را در جهت ایجاد انگیزه و افزایش دانش و بینش مدیریتی تقویت کنیم. برای نشست اردیبهشت ماه کتاب های " مدیر مدرسه" جلال آل احمد و " اخلاق حرفه ای در مدرسه " را معرفی کردم. #مدیریت #مدیر_مدرسه #حسین_مولوی @molavihossein1

بسم الله الرحمن الرحیم گفت: میشه ساعت ۴ صبح بیدارم کنی تا داروهام رو بخورم؟ ساعت ۴ صبح بیدارش کردم، تشکر کرد و بلند شد از سنگر رفت بیرون. بیست الی بیست‌و‌پنج دقیقه گذشت، اما نیومد! نگرانش شدم، رفتم دنبالش و دیدم یه قبر کنده و نمازشب می‌خونه و زار زار گریه می‌کنه! بهش گفتم: مرد حسابی تو که منو نصف‌جون کردی، می‌خواستی نمازشب بخونی چرا به دروغ گفتی مریضم و می‌خوام داروهام رو بخورم؟! برگشت و گفت: خدا شاهده من مریضم، چشمای من مریضه، دلم مریضه، من ۱۶ سالمه، چشام مریضه، چون توی این ۱۶ سال امام زمان(عج) رو ندیده؛ دلم مریضه بعد از ۱۶ سال هنوز نتونستم با خدا خوب ارتباط برقرار کنم؛ گوشام مریضه، هنوز نتونستم یه صدای الهی بشنوم! #ﺷﻬﯿﺪ_عباس_ﺻﺎﺣﺐ‌_ﺍﻟﺰﻣﺎﻧﯽ @molavihossein1

بسم الله الرحمن الرحیم #پنجشنبه‌های_با_کتاب(۹) مدیران ، معاونان و معلمان گرانقدر برای کسب اطلاعات بیشتر ، به سامانه ارسال پیام آموزش و پرورش ناحیه یک اراک مراجعه بفرمایید. #حسین_مولوی @molavihossein1

بسم الله الرحمن الرحیم چند روز پیش استاد محمد جواد محبت معلم پیشکسوت، شاعر و محقق کرمانشاهی دار فانی را وداع گفت. همه او را به عنوان شاعر " دو کاج " می شناسند اما سال ها پیش _ در اوایل معلمی ام _ یک شعری از ایشان خواندم با عنوان " کبی " کبی همان کبری بود ؛ دانش آموزی " سیاه و کوچک، کهنه پوش و مریض " که مرحوم محبت تصویری از او در شعر ارائه داده که من هر وقت می خوانمش به حال کبی و کبی ها گریه می کنم. ما معلم ها از این کبی ها حتما داشته و داریم که خاطراتشان سخت گریه انگیزند؛ خداوند ایشان را رحمت و با اولیای الهی محشور فرماید. شعر کبی را در پست بعدی بخوانید. @molavihossein1

بسم الله الرحمن الرحیم دل است و باز، خیال تو را به‌سر دارد که شب، دوباره ز پس کوچه‌ها گذر دارد دل است و دیده، چو یک لحظه‌ـ‌می‌نهدبرهم تو را و حال تو را، باز در نظر دارد که‌ای تو؟... آه... که‌ای؟ ای پرنده لرزان که جانت از قفس تن، سر سفر دارد؟ اگرچه خاطره‌ها، سخت، گریه‌انگیزند ولی خیال «کبی» ـ گریه بیش‌تر دارد «کبی» که کفش بزرگش میان جو افتاد «کبی» که جای پرستار، زن‌پدر دارد * «کبی» به مدرسه روستای «برفی»* بود «کبی» نیاز به یک شرح مختصر دارد سیاه و کوچک و مظلوم و پاره‌پوش و مریض نفس برای «کبی» حکم دردسردارد * چگونه آه ... دو دست کبود و کوچک او کتاب و دفتر مشق و مداد، بردارد هوای آخر آذر چه می‌کند؟ که «کُبی» برای گرم شدن، سعی بی‌ثمر دارد؟ ـ لباس گرم به تن کن، ببین هوا سرد است برای سینه‌ات این سوزها ـ ضرر دارد : ـ لباس گرم؟ ـ کمی خیره‌ـ ‌سربه‌زیر ازشرم تبسمش چه کنم؟ زهر، در شکر دارد شب است و خانه او ـ انتهای کوچه ده چه کوچه‌ای که از آن رد شدن ـ خطر دارد صدای پارس نیامد، عبور آسان است که خیر بودن هر نیتی، اثر دارد * گذشته است، از آن حال و روزها، سی سال «کُبی» کجاست؟ خدا از کبی خبر دارد محمد جواد محبت @molavihossein1