کلمات از من رمیده‌اند وگرنه برایت می‌نوشتم.

-حمیدسلیمی

چه مؤمنانه نام مرا آواز می‌کنی‌.

در آینه زنی بودی که می‌خندید با موهای آشفته و گردنی از بوسه‌ها کبود

در آینه مرد خوشحالی بودی بازگشته از سفری دور‌ به خانه‌ای که زنی منتظرش بوده

در آینه گرگ نبودی و دندان‌هایت بوسه‌ها را نمی‌درید آواز می‌خواندی و پرنده‌ای هر صبح از گلوی تو بوسه برمی‌داشت می‌برد برای معشوقش و عصرها برای تو دعا می‌کردند

در آینه فروغ جوانمرگ نمی‌شد در آینه شاملو بودی و آیدایی برای خانه‌ات داشتی وقتی پیر می‌شدی داروهایت را سر وقت می‌داد و وقتی می‌مردی برایت فاتحه می‌خواند

گریستی آینه‌ را شکستی و به تنهاییت برگشتی.

-حمیدسلیمی‌ِعزیزم

[باهام‌حرف‌بزن.]

گور پدر این صندلی که می‌گوید من یک‌نفره‌ام هندسه عشق جای مرا باز می‌کند کنار تو.

ببخشید محکم‌تر بغلت نکردم، فکر می‌کردم دوباره می‌بینمت.

دیر آمدی ری‌‌را باد آمد و‌ همه‌ی رویاها را با خود برد.

-من به تو مربوط‌م، طوری که اندوه به شب.