هیاهویِ غریب و مبهمی پیچیده در جانم پُرم از حسِ دلگیری که نامش را نمی‌دانم!

در این مدت ، زندگی به گونه ای سپری شده است . که میتوانم سال ها بدون آنکه هیچ اتفاق غم انگیزی رخ بدهد . غمگین بمانم ...

در سکوتِ غلیظِ این شب‌های بی‌انتها، تنها چیزی که با من نفس می‌کشد، یادِ توست. انگار تمامِ پنجره‌های جهان به سمتِ نبود تو باز می‌شوند؛ و من، میانِ این همهمهٔ سردِ تنهایی، فقط نامِ تو را در گلویم زمزمه می‌کنم. دلتنگی، همین‌قدر کوتاه و همین‌قدر بی‌رحم، تمامِ مرا پر کرده است.

تو را دوست داشتن، همان شعر نانوشته‌ای‌ست که هر بار در دلِ من از نو آغاز می‌شود؛ بی‌صدا، اما جاودانه:)

«بعضی رفتن‌ها، مثلِ تمام شدنِ کتابی است که هنوز فصلِ آخرش را نخوانده‌ای؛ هیچ‌وقت نمی‌فهمی چرا قصه باید همان‌جا تمام می‌شد. حالا من مانده‌ام و کتابی که ورق‌هایش بویِ عطرِ تو را می‌دهد، اما دیگر هیچ کلمه‌ای برای خواندن ندارد.»

یک سال رو بخاطر یک ماه زنده‌ایم ، دنیای ما بدون محرم نمی‌شود🖤

انقد 🤏🏻 مونده تا 200🌚✨

200:)🧸🤎

و اما چشم ها؛ عمیق تر از دست ها لمس میکنند....