در مرز جنونم، پروانه های وجودم آتش گرفته و خود را به شیشه های دل می‌کوبند. عزیزانم، اگر می‌توانستم شعله ها را خاموش کرده، آزادتان میکردم. دستانم بسته است. تاب حرارت را ندارم. به من بگو، توانی سرزنشم کنی؟ سردی چشمان پدر را دوست می داشتم تا آنکه دانستم زندگی گرماست. آه خیال باطل، کس مرا تفاوت گرمای محبت و شعله رنج نگفت، من هم سرد و ساده، به دام درخشش فریبنده زبانه های آتش افتادم و همان شد که می‌بینی. در سرم فریاد هاست. آنقدر بلند که نمی‌شنوم. در انگشتانم خشکی زمستان است و توان نوازش ندارد. در موج خم ابروانم غم سوار است و خشم از ساحل پلک های غرق خون جنون نظاره می‌کند. لبانم در حرکت اند و خانه در سکوت. باز فراموش کردم کلمات را. نه، دنیا را فراموش کردم. مگر صدایم نزدی؟

فایده نداره باید پاشم یه کاری بکنم

او nevermind قرصا تاثیرشونو گذاشتن

به امید فردایی less aggressive

بذارمش تو جیبم

درد داره خیلی خیلی خیلی درد داره

به صورت فیزیکی ها، تمام بدنم، تک تک سلول هام

مرسی از کسی که اینو برام فرستاد و یادم انداخت این آهنگ و فیلم وجود داره

وای من چقدر می‌ترسم انقدر که یادم می‌ره نفس بکشم