Pain and intangible beauty

این صدای مزاحم و بی‌تاب دیگه مزاحم و بی‌تاب نیست و کاملا در سرم ساکن شده و قرار گرفته

اینجا توی ذهنم، میهمان ناخوانده منم

از اورثینک بدن درد گرفتم If that makes sense

کاش افکارم خودشون جوهر میشدن و از چشمام روی کاغذ جاری. مهم نیست حتی اگه ناخوانا باشن. فکر نمیکنم سرخی آتش درباره ابهام سیاه رنج های مچاله شده سرزنشم کنه. میکنه؟

می‌خواستم به امید فکر کنم اما یادم اومد افسار ذهنم دست من نیست و هرجا که بخواد می‌ره. بعد خودمو محصور در این کاموای در هم رها شده خاطرات پیدا کردم. فعلا چاره ای جز نشستن و هوشیار بودن ندارم، نباید بذارم دور گردنم بپیچه. من و ذهنم همیشه همراه نبودیم. حدس میزنم بدنم منو دوست نداره.

من چقدر خسته و درمانده ام. باید با خدا حرف بزنم. می‌خوام با خدا حرف بزنم.

لعنت به این ترس و لعنت به این زبان بسته

و لعنت به من، منِ بی‌جان، منِ متظاهر

هرروز می‌خوام تلاش کنم زنده به نظر برسم، حرف بزنم، بشنوم، با آدم‌ها و لبخند های جدید آشنا بشم، اما در نهایت منم و آینه روی دیوار، هردو لبخند بر لب، هر دو دوست نداشتی

هیچ میزان اشکی برای غزه کافی نیست

جگر سوز، جگر سوز