می‌خواستم به امید فکر کنم اما یادم اومد افسار ذهنم دست من نیست و هرجا که بخواد می‌ره. بعد خودمو محصور در این کاموای در هم رها شده خاطرات پیدا کردم. فعلا چاره ای جز نشستن و هوشیار بودن ندارم، نباید بذارم دور گردنم بپیچه. من و ذهنم همیشه همراه نبودیم. حدس میزنم بدنم منو دوست نداره.

من چقدر خسته و درمانده ام. باید با خدا حرف بزنم. می‌خوام با خدا حرف بزنم.

لعنت به این ترس و لعنت به این زبان بسته

و لعنت به من، منِ بی‌جان، منِ متظاهر

هرروز می‌خوام تلاش کنم زنده به نظر برسم، حرف بزنم، بشنوم، با آدم‌ها و لبخند های جدید آشنا بشم، اما در نهایت منم و آینه روی دیوار، هردو لبخند بر لب، هر دو دوست نداشتی

هیچ میزان اشکی برای غزه کافی نیست

جگر سوز، جگر سوز

به جای آنچه از دستم بر نمیاد اشک میریزم. چقدر احساس شرم میکنم از اینکه جز غمگین بودن کاری از دستم بر نمیاد.

مامان میگه "ما دستمون بستس، خدا که دستش بازه، دعا کن."