بیش از اندازه بی دلیل حس میکنم امشبم توی jesus in La الک حبس شده، حداقل وقتی قرن بعدی من نیستم این آهنگ هستو میتونه یادآور ۱۴۰۰/۱۲/۲۵فردی به نام مونلایت باشه:))))))))))))))))))))))))

چندتا سیلی ریز به صورتم میزنم که هوش و حواسم برگرده سرجاش و دوباره فردا صبح چشمامو باز نکنم و بگم این چه کاری بود کردم... ولی فایده ای نداره، هوش و حواسم خیلی خوب سرجاشه و من در کمال آگاهی دارم دوباره این عمل ابلهانه رو تکرار میکنم دوباره دارم آتیش زیر خاکسترو زنده میکنم و با بادبزن بهش جون میدم، اوه این دوباره منم دوباره همین انگشتایی که چندماه پیش دکمه دیلیتو زدن الان دارن میرن با هیجان و اضطراب روی صفحه کیبورد سُر بخورن و حروف س ل ا م م م م م م رو تایپ کنن و سر انگشتام دوباره بگن سلامممممم و دوباره و دوباره و دوباره لبخندایی به بزرگی آسمون بشونن رو لبام دستای استخونیم از پیشونی کشیده میشن تا روی چونم ابروهام مثل خودش میرقصن چشمام مثل دریای ِ خشک موج داره موجی که میخنده و گوشه های لبش کشیده میشن بالا، بینیم همه اکسیژنی که هست و نیستو میرسونه به ریه هام و لبام رنگ خونن و نبض دارن نبضی حس شونده تر از نبض سرخرگم پس فکر کنم باید بگم سلامممممم

اونجایی که زل میزنی تو چشمای بقیه و از خجالت نمیدونن کجارو نگاه کنن اما نهایتا بعد متر کردن زمین دوباره برمیگردن تو چشمای خودت نگاه میکنن، اونجا اونجا نتونستم خودمو کنترل کنم نخندم

درواقع، من گفتم سلام و اون گفت سلاممممممم اوه فکر کنم جا به جا شدیم.

تو نمیتونم ترین حالت ممکنم.

[غم دردل من از آن است که نیست یک دوست که با او غم دل بتوان گفت] https://eitaa.com/moonlightpyo 🌱

متشکرم:)))))))))

تردید تناقض کافی نبود الان لبریز از تردیدم، تردید نسبت به همه چی، اما تو اوج تردید، صدای درونم نسبت بهش اطمینانو ضجه میزنه تند قدم برمیدارم اما دستامو آروم نزدیک میکنم، انقدر نزدیک و محکم که با فشارش با فشاری که توریچلی کشف کرد برابری کنه تردیدم و اطمینانم دستاشونو توهم قفل کردن و این بینابین من موندم، منی که نمیدونم ولی هنوز اطمینانم به یه مورد غلبه میکنه هی، من هنوز میخوام برقصیم روی کشتی نشد هم میتونم بپذیرم، روی چمن چطور؟ آبشاری کنارش نیس؟ در هر صورت زیر آسمونه پس میتونم موهامو از روی شونم بزنم کنار و با اکراه بگم قبول میکنم ولی از درون با چشمام دلخسته بشم ای وای دیدی چیشد؟ گیتارتو یادت نره قشنگم راستی، بابت اون تردید عذرخواهی که نیاز نیس؟ من از هرکسی عذرخواهی نمیکنم اگه لازمه خودت یه عذرخواهی از طرف مونلایت قشنگت تصور کن قشنگم، ما که این حرفارو نداریم

حالا دستاتو بیار جلو تا به فشار توریچلی غلبه کنیم:)))))

باورش سخته ولی باید با ۱۴٠٠ خداحافظی کنم، سالی که انگار برخلاف همه برای من پر اتفاقات و حسای خوب بود خوب شروع شد، خوب داره تموم میشه... وقتی داشتم از 99 که سخت ترین سال زندگیم بود گذر میکردم اومد و همه چیز عوض شد نمیشه نره؟ این حس عجیب روز آخر سال عادیه احتمالا ۱۴۱٠ کجام؟ طبیعتا اینجارو ندارم دیگه، روزی که دیگه اینجا نیست چطوریه و چرا؟ چرخیدم چرخیدم چرخیدم از دست دادم، پس گرفتم، از دست دادم، دیگه پس نگرفتم ولی به دست آوردم، بلند شدم، خندیدم، گریه کردم، آشنا شدم، رها کردم، عوض شدم، شناختم، لبخند زدم، پوزخند زدم، آرامشو لمس کردم دیدم دیدم دیدم بغل کردم، کنار زدم، خیلیارو نادیده گرفتم، اهمیت ندادم، دستارو گرفتم، خسته شدم، امیدوار بودم و هستم، خداحافظی کردم رقصیدم رقصیدم رقصیدم بغض کردم، ول کردم، قهقه زدم، مست کردم، پرواز کردن دیدم و لبخند زدم چون منم پرواز میکنم نوشتم، نوشتم، نوشتم ذوق کردم، بودم، نبودم، دوییدم، نفس کشیدم، زیر بارون رقصیدم، گوش کردم و تموم شد امروز آخرین روزه و تموم شد، تموم شد و هستم حالا چی میگی قشنگم؟ الان چی میگی؟الان که تو "تونستم و میتونم" ترین حالتم چی میگی؟