حرف ها از جنس آب­اند. یک‌­جا بند نمی‌­شوند. هرطور شده جاری می­‌شوند و به جایی که باید برسند می‌رسند. ما فکر می‌کنیم حرف‌ها که از دهان‌ها بیرون می‌آیند در گوش­‌ها دفن می‌شوند، اما این­‌طور نیست. آن­ها از گوش‌ها وارد مغزها می‌شوند و چرخی می­‌خورند و دوباره از دهان­‌ها بیرون می‌­زنند. وقتی حرف می‌­زنیم باید مراقب باشیم از انصاف و عدالت دور نشویم چون حرف­‌ها هنگام عبور از لابه­‌لای دندان‌ها تیز می‌شوند و زخمی می‌کنند و باعث می‌شوند تلخی‌ها و کدورت‌ها تا دم پنجره­‌ها جلو بیایند.

دکتر گفت: «نباید این­قدر به گذشته فکر کنی». نباید… نباید… بی‌­خود نبود که کم­‌کم داشتم به این نتیجه می‌­رسیدم این دکترهای روانشناس یا فکر می­‌کنند آدم هیچی نمی‌­داند یا فکر می­‌کنند اگر می­‌داند خب پس باید کارهاش دست خودش باشد. مثلاً اگر می­دانی نباید این‌قدر به گذشته فکر کنی، فکر نکن دیگر، و اگر نمی‌­دانی نباید این­قدر به گذشته فکر کنی، بدان و بعد فکر نکن دیگر. به همین راحتی. یکی نیست بگوید آقا من به گذشته فکر می‌کنم و می‌دانم نباید به گذشته فکر کنم و باز هم به گذشته فکر می­‌کنم.