ما بیش از اندازه قوی بودیم؛ مدام می‌شکستیم، شکسته هایمان را بند می‌زدیم و ادامه می‌دادیم؛ اشک می ریختیم، اشک هایمان را خودمان با دستهای خودمان پاک می‌کردیم و دوباره با تمام جسارت، روی پاهای خودمان می‌ایستادیم. ما بیش از اندازه قوی بودیم، به کسی تکیه نمی‌دادیم، با کسی از دردهایمان نمی‌گفتیم و از کسی کمک نمی‌خواستیم. ما به قیمت همین قوی بودن، از پا در آمدیم! قوی بودن را برای ما بد تعریف کرده بودند ... #نرگس‌_صرافيان‌ - @Moqlgh

دوباره آتش نمرودها به راه افتاد میان شعله نامردها گرفتاریم #غزه - @Moqlgh

این درد سرخ رنگ، سیاهی شب رو شکافته ولی ببین چطور بعضی‌ها در سیاهی شب خودشون رو به خواب زدن ...

آتش و دود، خون، خاکستر و اشک ... #غزه - @Moqlgh

غم صیقل خداست؛ خدایا ز ما مگیر این جوهر جلی که جلا می‌دهد به دل #شهریار - @Moqlgh

من اختیار نکردم پس از تو یار دگر به غیر گریه که آن هم به اختیارم نیست #شهریار - @Moqlgh

گر زِ آزردنِ من، هست غرض مردنِ من مُردم، آزار مَکش از پیِ آزردنِ من... #وحشی_بافقی - @Moqlgh

کاش جای شرم، گاهی دل به دریا می‌زدیم این که تنهاییم تاوان خجالت های ماست #حسین_دهلوی - @Moqlgh

من خود به چشم خویشتن دیدم که جانم می‌رود :) #سعدی - @Moqlgh

بهای دروغ‌ها چیه ؟! ...

به هر صورت، فلک اقبال ما را بر نمی‌تابد گمان کرده‌ست خوشبختیم و فکر انتقام از ماست #فاضل_نظری - @Moqlgh

تو مگو همه به جنگند و زِ صلح من چه آید تو یکی نه‌ای، هزاری، تو چراغ خود برافروز #مولوى - @Moqlgh