گَردی دگر بلند نمی‌گردد از نفَس تعمیر می‌رمد ز بنای خرابِ ما #بیدل_دهلوی - @Moqlgh

اگرچه خسته‌ام از دردِ بی‌کران خودم رها کنید مرا با غمِ نهانِ خودم به دشمنانِ قسم خورده، احتیاجی نیست که دشنه می‌خورم از دست دوستان خودم چو رنج بوده فقط سهمم از جهانِ شما خوشا به کنجِ اتاقم، خوشا جهانِ خودم که کیمیای سعادت، سکوت بود، سکوت چه زخم‌ها که نخوردم من از زبانِ خودم شراب نیز به دردم نمی‌دهد تسکین مگر که زهر بریزم به استکانِ خودم اگر که مرگ فقط چاره‌ی من است، چه باک؟ به مرگِ خویش کنون راضی‌ام، به جانِ خودم #سجادرشیدی_پور - @Moqlgh

قوم از شراب مست و زِ منظور بی‌نصیب من مست از او چنان که نخواهم شراب را #سعدی - @Moqlgh

کاش بین نثرها و نظم‌ها دفن میشدم و هیچ وقت به واقعیت برنمیگشتم

یک عمر به سودای لبش سوختم و آه روزی که لب آورد ببوسم رمضان شد! #حامد_عسکری - @Moqlgh

چو عاشق می‌شدم گفتم که بردم گوهر مقصود ندانستم که این دریا چه موج خون‌فشان دارد! #حافظ - @Moqlgh

خوش آن زمان که برای گلایه وقت نبود هزار شکوه به یک بوسه مختصر می‌شد #سجاد_سامانی - @Moqlgh