آن چنان جای گرفتی تو به چشم و دل من که به خوبان دو عالم نظری نیست مرا #مولانا - @Moqlgh

نه غزل نوشته بودم نه ترانه ای سُرودم که به حُرمت سکوتم تو به دیدنم بیایی ... #فریدون_مشیری - @Moqlgh

تو به من خندیدی و نمی‌دانستی من به چه دلهره از باغچه همسایه سیب را دزدیدم.. باغبان از پی من تند دوید!! سیب را دست تو دید غضب آلود به من کرد نگاه  سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک.. و تو رفتی و هنوز  سالهاست که در گوش من آرام آرام خش خش گام تو تکرار کنان می‌دهد آزارم.. و من اندیشه کنان غرق در این پندارم که چرا باغچه کوچک ما سیب نداشت!! #حمید_مصدق - @Moqlgh

آه از این غربت نزدیک و از آن حسرت دور عشق در سینه ی من است و در آغوشم نیست.. #معاذی - @Moqlgj

چه دانیم؟ چه دانیم؟ که ما دوش چه خوردیم که امروز همه روز، خمیریم و خماریم مپرسید مپرسید ز احوال حقیقت که ما باده پرستیم نه پیمانه شماریم شما مست نگشتید وزان باده نخوردید چه دانید؟ چه دانید؟ که ما در چه شکاریم نیفتیم بر این خاکْ ستان ما نه حصیریم برآییم بر این چرخ که ما مرد حصاریم #مولانا - @Moqlgh

زندگی من فقط تا آنجا که مربوط به اوست، جالب است. اگر او نبود من هیچ بودم... #بزرگ_علوی - @Moqlgh

چنین که در دل من داغ زلف سرکش توست بنفشه زار شود تربتم چو درگذرم... #حافظ - @Moqlgh

انصاف نباشد که منِ خسته ی رنجور پروانه او باشم و او شمع جماعت #سعدی - @Moqlgh

ای خفته در مزار سر از خاک کن برون احوال چاکران تو بعد از تو درهم است #محمد_سهرابی #رهبر_شهید - @Moqlgh

وقتی که حرف رفتنت حسرت به جانم می‌دهد چشمم خبر از وسعت درد نهانم می‌دهد گفتی که مجبوری و من اجبار را فهمیده‌ام تاوان اجبار تو را صبر و توانم می‌دهد؟ روزی برای دخترت تعریف کن حال مرا آخر کسی از نسل تو مرهم نشانم می‌دهد گفتی چه آمد بر سرت گفتم که تو گفتم که تو... نام تو هر جا می‌رسد لکنت زبانم می‌دهد صد سال باید بگذرد تا من فراموشت کنم اصلا بگو داغ تو تا آنجا امانم می‌دهد؟ هنگام دفنم آمدی بین جماعت دیدمت در حین تلقین بغض تو دارد تکانم می‌هد #هادی_معراجی - @Moqlgh

کبوتر را گفتند: چون است که تو دو بچه بیش برنیاری و چون مرغِ خانگی، بر بیشتر از آن قدرت نداری؟ گفت: بچه‌ی کبوتر غذا از حوصله‌ی(چینه‌دان) پدر و مادر بخورد و جوژه‌ی (جوجه‌ی) مرغِ خانگی، از هر مزبله‌ای بر رهگذر. (از هر آشغالی که در راه افتاده است) از یک حوصله(چینه‌دان)، غذای دو بچه بیش نتوان داد و از نیم مزبله، درِ روزی بر هزار جوژه توان گشاد. خواهی که شوی حلال روزی همخانه مکن عیالِ بسیار دانی که درین سراچه‌ی تنگ حاصل نشود حلالِ بسیار بهارستان #جامی - @Moqlgh

بازگشتنت، جوانی‌است؛ بازنمی‌گردد..