مُرده را بهر چه می‌پوشند چشم آگاه باش خاک خلوتگاه اسرار است و ما نامحرمیم... #بیدل_دهلوی - @Moqlgh

شرفِ ذات به تقلید نگردد حاصل گاو و خر را نکند خوردنِ گندم، آدم! #غنی_کشمیری - @Moqlgh

کاش هر دردی به من می‌داد غیر از درد عشق! این همه من استخوان دارم چرا قلبم شکست؟ #محسن_حیدری - @Moqlgh

- @Moqlgh

داد چشمان تو در کشتن من دست به هم فتنه برخاست چو بنشست دو بد مست به هم هر یک ابروی تو کافی ست پی کشتن من چه کنم با دو کماندار که پیوست به هم شیخ پیمانه شکن توبه به ما تلقین کرد آه از این توبه و پیمانه که بشکست به هم عقلم از کار جهان رو به پریشانی داشت زلف او باز شد و کار مرا بست به هم مرغ دل زیرک و آزادی از این دام محال که خم گیسوی او بافته چون شست به هم دست بردم که کشم تیر غمش را از دل تیر دیگر زد و بر دوخت دل و دست به هم هر دو ضد را به فسون جمع توان کرد، «وصال»! غیر «آسودگی» و «عشق» که ننشست به هم... #وصال_شیرازی - @Moqlgh

کی به انداختن سنگ پیاپی در آب ماه را میشود از حافظه‌ آب گرفت؟ #فاضل_نظری - @Moqlgh

از زاهد بی مغز مَجو معرفت عشق کَف از دل دریا چه خبر داشته باشد #صائب_تبریزی - @Moqlgh

"بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم" "همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم" خاطراتت همه طی شد‌، به ته کوچه رسیدم در مه‌آلود‌گى شهر تو را دل‌شده دیدم دیدمت باز همانجا و همان اخم قدیمی لذت کندن صد باره‌ى يك زخم قدیمی باورم نیست چه دیدم آن شب سرد و مه‌آلود توی دست تو کتابِ غزل و شعر خودم بود آن کتاب غزلی که خون دل رفته به پایش چقدر خوب که آرام نشسته سر جایش بعد از آن لحظه که چشمان من افتاد به دستت یک نفر آمد و یک شاخه‌ی گل داد به دستت یک نفر آمد و لبخند به لب‌های تو آمد با کتابم غزلم بود که دستت جلو آمد من به عشق تو غزل گفتم و آخرسرَش این شد قلبم از جای خودش کنده شد و نقش زمین شد #سیدتقی_سیدی - @Moqlgh

در تماشای تو افتاد کلاه از سرِ چرخ خبر از خویش نداری چه قَدَر رعنایی! #صائب_تبریزی - @Moqlgh

دل عشوه می‌فروخت که من مرغِ زیرکم اینک فتاده در سرِ زلف چو دام اوست #سعدی - @Moqlgh

خطر در آب زیر کاه بیش از بحر می‌باشد من از همواری این خلق ناهموار می‌ترسم #صائب_تبریزی - @Moqlgh

نیست پروای عدم دلزده ی هستی را از قفس مرغ به هر جا که رود بستان است #صائب_تبریزی - @Moqlgh