دیدن کلمه‌ی «شهید» کنار اسم مبارک آقا روی کتاب‌های تازه‌چاپ انتشارات انقلاب اسلامی که به دستم می‌رسه، قلبم رو مچاله می‌کنه... آقا این لقب به شما خیلی میاد. نه اینکه شما شایسته‌اش باشید؛ شهادت شایسته‌ی پیوستن به وجود شما بود. برای همینم هست که ما زنده‌ایم و دَووم آوردیم. چون شما "شهید" شدید. هرچیزی جز این بود که ما طاقت نمی‌آوردیم. ولی قبول کنید که ما خیلی دل‌تنگیم... و اینه که هیچ چاره‌ای نداره...

📖 متن کامل پیام رهبر انقلاب اسلامی به مناسبت برگزاری حج | ۵ خرداد ۱۴۰۵ 📲 @rahbar_enghelab_ir

کلمه‌ی "وحدت" همیشه دچار اشتراک لفظ بوده و بیچاره، قربانی نیّت‌ها و انگیزه‌ها. کلمه‌ی وحدتِ رهبری شهید فعال و پیونددهنده بود و کلمه‌ی وحدت برخی تیر ناحق در گلوی گویندگان حق است. تنها اشتراکی که میان این دو مقصود است، اشتراک لفظ است؛ نه معنا و نه مصداق. خدا این "وحدت" بیچاره و مظلوم را از دست زبان عده‌ای در امان بدارد که این‌طور ذبح نشود!

این حسین‌بن‌علی است که چنین دل‌شُده و شیدا به مصاف نبرد و قتلگاه خویش می‌رود. او یقین آیینه‌ی صدیقه‌ی طاهره سلام‌‌الله‌علیهاست که مضامینی چنین رفیع و ژرف و بلند را به معرفتی الهی و سوز دل می‌خوانَد. گویی علی‌بن‌ابی‌طالب است در شب بیست‌ویکم رمضان که از شوق وعده‌ی دیدار پروردگارش اشک می‌ریزد و به خود می‌پیچد. این صاحب فراز به فراز عاشقی به صحرای روز عرفه، همان حسین‌بن‌علی است که تنها چند روز دیگر، یارانش فراز به فراز، علی‌اکبرش فراز به فراز، پیکر مطهرش فراز به فراز... به مذبح عشّاق می‌روند. حسین علیه‌السلام این‌گونه است و حسینیان نیز. آنان را نه هراس از مرگ خونین، که شوق آن به جان است. آنان پیش از شتافتن به سوی جهاد في الله، به اشکِ مناجاتْ خود را غسل می‌دهند و احرام لقاءالله می‌بندند. و همین است که حکم الهی غسل و کفن بر ابدان مطهرشان جاری نیست. صاحبان دل‌شوره و تردید لشکر یزید، دیوانگان زائل‌العقل آلوده‌دهان مستکبر، قاسیان کودک‌کش بی‌صفت زرطلب زورگو را که راهی به فهم خصائل و خصائص حسینیان نیست. آنان چه می‌فهمند این قاعده‌ را که هرکه بنده‌تر، بر قلّه‌ی بشریّت تابنده‌تر. این نور بندگی حسین‌بن‌علی است که قرن‌هاست راه را بر پیروانش و آزادگان عالم روشن ساخته و ظلمات را در هم شکسته است. این طریق اصحاب سیدالشهداءست که طلیعه‌ی نبرد در راه خدا، «عرفه» و معرفت است. این راهی است که شاگردان حسین علیه‌السلام تا امروز ادامه داده‌اند؛ حسینی زیسته‌اند، حسینی مبارزه کرده‌اند و حسینی به شهادت رسیده‌اند. این شاگردان حسین‌اند، این خمینی کبیر و خامنه‌ای شهیدند که شاگردان مکتب کربلا و رهبران نهضت عاشورایی انقلابند. این حسینیان زمانند که همچون امام خویش با معرفت این راه را برگزیده‌اند. گویی حسین‌بن‌علی را می‌بینم که پس از مناجات با خدای خویش، آگاهانه به مذبح عشّاق می‌رود. او حسین زمان است در کربلای دهم رمضان، در گودی قتلگاه کشوردوست، ذکر به لب، تشنه‌لب..