راحت‌بخواب‌کوفه ، که‌ازبینِ‌نخل‌ها دیگرصدایِ‌ناله‌یِ‌حیدرنمی‌رسد .

و مرا آغوش تو باشد پناه آوارم، ز من مگیر این پناه را

در کاسه‌ی وصل تو اگر زهر دهندم خوش‌تر که به پیمانه‌ هجران تو قندم - حسین منزوی

حامد عسکری>>>>>>>

دل خوش به آنم از سر خاکم گذر کند گیرم برای فاتحه‌ی ما نیامده‌است...

چه‌کسی‌می‌فهمددردلم‌رازی‌هست ؟ می‌سپارم‌آن‌را ، به‌خیال‌شب‌وتنهاییِ‌خود .

با من برنو به دوش یاغی مشروطه‌خواه عشق کاری کرده که تبریز می‌سوزد در آه بعدها تاریخ می‌گوید که چشمانت چه کرد؟ با من تنهاتر از ستارخان ِ بی سپاه موی من مانند یال اسب مغرورم سپید روزگار من شبیه کتری چوپان سیاه هرکسی بعد از تو من را دید گفت از رعد و برق کُنده پیر بلوطی سوخت نه یک مشت کاه کاروانی رد نشد تا یوسفی پیدا شود یک نفر باید زلیخا را بیاندازد به چاه آدمی‌زادست و عشق و دل به هر کاری زدن آدم‌ست و سیب خوردن آدم‌ست و اشتباه سوختم دیدم قدیمی‌ها چه زیبا گفته‌اند «دانه فلفل سیاه و خال مهرویان سیاه -حامدعسکری

ربنا را که شنیدی لب دیوار بیا ، تا به قند ِلب ِتو روزه‌ام افطار شود .

:)))

سجاده گشودم که بخوانم غزلم را ، سمتی که تویی عقربه‌ی ِقبله‌نما رفت .

يك طرف ماه رمضان يك طرف زلفان يار.. ای خدا تو رحم کن بر عاشقان روزه دار