#روایت_پنجم وارد اتاق می‌شود. مستقیم می رود جلوی آینه پا بلند می کند که قدش به آینه برسد. دارد دکمه های پیراهن مشکی اش را می بندد. نگاهش می کنم آگاهانه می پرسم: - چرا مشکی پوشیدی؟ + چون مامانم گفته آقا فوت کرده.. می پرم وسط حرفش.بغضم را نگه می دارم و می گویم که فوت نه ، شهید شده! می گوید حالا همان. به قامت کوچکش در لباس سیاه عزای آقا ،فکر می کنم. - آقا کیه؟ + آقا...اومم همونی که عکسش رو زدی اونجا دیگه سر بر می گردانم به سمت جایی که اشاره می کند. عکس بالای میز که مربوط می شود به جمعه ی نصر. پایین آقا، با رنگ سبز نوشته است حزب الله هم الغالبون. دقیقا همان عکسی که ارمغان دیدار آبان سال گذشته ی بیت بود. از اینکه حسرت دیدار در دلم نمانده بود ،خوشحال بودم. همین که یک بار، آن هم از دور ولی با چشم های خودم ،نه تصویر مصنوعی تلویزیون نورانیت چهره اش را دیده بودم ،شکر. دوباره نگاهش می کنم - دوستش داشتی؟ آرام ، انگار که از سوال های پیش پاافتاده ی من کلافه شده باشد، سر تکان می دهد + آره دیگه. خیلی دوستش داشتم. قربان صدقه اش می روم و به این می اندیشم که چه پنج سالگی بزرگی! ما فکر می کنیم بچه ها نمی فهمند و اگر کاری می کنند مثل همین مشکی پوشیدن، به تقلید از بزرگترهاست. ولی اشتباه می کنیم. بچه ها همه چیز را می فهمند.خیلی هم می فهمند .فقط به روی خودشان نمی آورند. اشک ما بزرگترها را ، حال خراب مان را می بینند اما هیچ نمی گویند . شاید گریه کردن در از دست دادن را بلد نیستند و مدل سوگواری شان همین است که بی حوصله ،کنجی کز می کنند و زانوی غم بغل گرفته ، به دنیا خیره می شوند. دلم میخواهد در پنج سالگی پسر بچه ای ، رهبر چه معنا و مفهومی دارد؟ بزرگتر که بشوند ، برای نسل خامنه ای ندیده ها چه تعریفی دارند از اقتدار رهبری که در ۸۶ سالگی، شهادت شیرین و مظلومانه ای داشت؟ من که می گویم این ها، همین متولدین قرن جدید ادامه ی خط سربازان در گهواره ی خمینی اند. چیزی جز این هم انتظار نمی رود. بچه هایی که عشق حسین را در شیر با وضو از مادرشان گرفته اند و در وسط هیئت ها ، یادگرفته اند سینه هایشان را مقابل ظلم سپر کنند، نمی توانند مثل باقی بچه ها، در عالم بچگی و بی خبری بمانند! ما فرهنگ ایمان عاشورایی را از همان اولین روزهای به دنیا آمدن، به بچه های مان یاد می دهیم..با همان تربت کربلای حسین که در کام شان می ریزیم. آینده ی این کودک های عزادار سید علی، چیزی جز علمداری سپاه مهدی موعود عج نخواهد بود. این خط و این هم نشان؛ ✍زهرا خراسانی 📍سمنان #روایت #قائد_امت #شهید_سید_علی_خامنه_ای 🔰 امتداد حکایت راه‌های طی شده... 🆔 @mtedad_org

#روایت_ششم دل مردم کامیاران در تاریخ ۱۰ اسفندماه سال جاری، شاهد حادثه‌ای تلخ و دردناک بود که یادآور روزهای سخت و جان‌گزای تاریخ این سرزمین است. در این روز، صدای جنگنده‌های رژیم صهیونیستی و آمریکایی در آسمان شهر پیچید و لحظاتی بعد، زمین شهر از صدای انفجار لرزید؛ انفجاری که در محل کلانتری ۱۱ شهرستان کامیاران رخ داد و ساختمانی که پناهگاه امنیت و آرامش مردم بود، ویران شد. در این حمله، نیروهای انتظامی که جانانه از امنیت مردم دفاع می‌کنند، مورد هدف قرار گرفتند و تعدادی از آنها به شهادت رسیدند. دیوارهای کلانتری که با گل‌های لاله نقاشی شده بود، حالا شاهد خون‌های پاک این شهدا بود؛ نمادی از فداکاری و از خودگذشتگی نیروهای انتظامی. بیمارستان سینا، محل درمان زخمی‌ها بود؛ فضایی پر از درد و رنج، پر از صدای جیغ و شیون خانواده‌هایی که نگران عزیزانشان بودند. خبر شهادت دو نیروی انتظامی، یکی از مردم عادی این شهرستان و یک کودک، داغی تازه بر دل مردم گذاشت؛ داغی که هرگز فراموش نخواهد شد. روز بعد، ۱۱ اسفندماه، روز تشییع پیکرهای مطهر شهدا بود. مردم کامیاران با صورت‌های زخمی و گونه‌های سرخ، در سوگ فرورفته بودند؛ همه در داغ عزیزانشان شریک بودند. همسران شهدا، با چشمانی اشک‌بار، به زندگی بدون شریک زندگی‌اشان و آینده فرزندانشان فکر می‌کرد و آهسته اشک می‌ریخت. دختر خردسال یکی از شهدا، با گریه‌های جان‌گزای خود، پدرش را می‌خواست؛ گریه‌هایی که دل هر انسانی را به درد می‌آورد. پیکرهای مطهر شهدا بر روی دوش مردم این شهرستان بود و مردم با شهدا بیعت کردند که انتقام خون پاکشان را از دشمنان اسلام و ایران خواهند گرفت. ✍سنا باتمانی 📍کردستان - کامیاران #روایت #قائد_امت #شهید_سید_علی_خامنه_ای 🔰 امتداد حکایت راه‌های طی شده... 🆔 @mtedad_org

#روایت_هفتم به نام خدای شهیدانی که در کودکی، بی‌آنکه از سیاست‌های این دنیای پر از ظلم چیزی بدانند، رفتند... رفتند و اشک مادران و پدران‌شان از داغ دوری فرزندانی که به بی‌نهایت پیوستند سال‌ها جاری خواهد بود، فرزندانی که دیدار آنها به قیامت پیوند خورده... خبر، خبر شهادت دخترکان کوچکی‌ست که داشتند در مدرسه درس می‌خواندند؛ اما مگر درس خواندن هم جرم است؟ مگر کودک هم کشتن دارد؟ باید به بعضی‌ها گفت: پس کی می‌خواهید باور کنید که دشمن ما رویاکش است؟ او رویای پدران و مادران بسیاری را کشت، پدران و مادرانی را که همه زندگی‌شان کودکی بود که در آغوشش می‌گرفتند، صبح‌ها با عشق راهی مدرسه‌اش می‌کردند و برایش رویا می‌بافتند، پدر از همان کودکی دختر را در لباس سفید عروسی میدید و سر جنگ با داماد آینده داشت، اما چقدر رویا عجیب در زیر ویرانه‌ها جان داد و در آتش سوخت امروز قرار پدران و مادران میناب با دختران‌شان ساعت ۱۲:۳۰ ظهر نبود که کیف‌هایشان را برای رفع خستگی بگیرند، و هم قدم با هم یا در ماشین‌ها به سمت خانه بروند، و دخترکان از تجربه روزشان بگویند، از اینکه چه یادگرفتند و چه بازی کردند، با هیجان حرف بزنند، و مادر و پدر در دل قربان صدقه‌شان بروند... این‌بار در ساعتی از صبح برای بردن بچه‌هایشان به خانه به سوی مدرسه رفتند مدرسه‌ای که همیشه امید و زندگی را صدا می‌زد. حیاط مدرسه... اما این بار بوی خون می‌داد، بوی از دست دادن و رفتن. این بار حیاط، یادآور نازهایی شد که می‌شد برایشان جان داد. اما چه کسی جز پدری که خریدار ناز دختر است امروز خم شد؟ مادر چگونه جان نداد وقتی کیف دخترش را درمیان آوارها پیدا کرد همان کیفی که صبح در آن با تمام عشق لقمه دخترش را گذاشت؟ اما از ایرانی، از زنان و مردان، دختران و پسرانش، جز مقاومت هیچ چیز نمی‌شود دید، هیچ چیز نمی‌شود دید جز صبر؛ رهبرمان همیشه از مقاومت گفته‌اند، و ما می‌ایستیم برای دیدن رقص پرچم این خاک با نشان الله‌ش، زیر آسمان آبی خدا... می‌ایستیم تا دشمنان گمان نکنند که گریه‌مان نشانه تسلیم است؛ مقاومت همیشه در رگ مردم این خاک جریان دارد. در رگ دخترانی که این روزها دوستانشان پسوند «شهیده» کنار اسمشان مهمان شده، یا دهه هشتادی‌هایی که همسر شهید شدند. ما دختران حاج قاسم، دختران شهید حاجی‌زاده و باقری و سلامی، دختران رهبرِ عزیزِ جانمان، تا پای جان با قلم‌هایمان، با صدایمان، پای این کشوریم. تمدن ساز شدن برای ما دختران دهه هشتادی و نودی‌ست... ✍سیده یگانه حسینی 📍سمنان #روایت #قائد_امت #شهید_سید_علی_خامنه_ای 🔰 امتداد حکایت راه‌های طی شده... 🆔 @mtedad_org

#روایت_هشتم هشت ماهی گذشته‌. حالا دیگر سربازی را تمام کرده‌ام. بخاطر ماه رمضان، صبحش را تا حوالی سه بیدار بودم. و بعد خوابیدم و دوباره نزدیک پنج، بیدار شدم. جمع اخبار و تخلیه اتباع کشورها و بازشدن پناهگاه‌های اسراییل، می‌گفت قرار است حمله شود. کانال‌ها را چک کردم، خبری نبود. ساعت ده با تکانی از سمت همسر چشم باز کردم: «تهران رو زدن.» اینبار نه بهت‌زده شدم، نه عصبانی. آماده حمله بودیم، پس غافلگیری در کار نبود. تجربه، آدم را محکم‌ می‌کند، پس نه اشک، نه ترس. شبکه خبر داشت جای خبر، تحلیل می‌داد بیرون و کانال‌ها هم گمانه‌زنی‌هایی از منابع اگاه! آماده شدم بروم بیرون تا باز واکنش مردم را ببینم. تقریبا همه چیز مثل قبل بود. جز صف نانوایی‌ها، عابربانک‌ها و بعضی فروشگاه‌ها. هرچند مذموم، اما این تشکیل صف هم بخشی از پاسخ طبیعی آدم‌ها به یک چنین وضعیتی است. حوالی ۱۲ونیم بود که با یک تلفن، نگاهم رفت سمت آسمان: «داریم می‌زنیم!» داشتیم می‌زدیم! نه ۱۲ساعت بعد از حمله و نه بعد از دادن کلی شهید و نه فقط اسراییل را؛ امارات، قطر، بحرین، کویت، اردن. تجربه آدم را هشیارتر هم می‌کند؛ پس گیج زدن اهداف نیستیم و صاف می‌زنیم جایی که باید؛ رادار، ناو، فرودگاه، پایگاه‌های هوایی. ملاحظه هم در کار نیست؛ جان در برابر جان. ساعت هفت و نیم است؛ آمده‌ام خانه. عصبانی‌ام اما گریه‌ام نمی‌گیرد. مدرسه زده‌اند حرام‌زاده‌ها. آمار قطعی نیست؛ فعلا ۸۵ دانش‌آموز شهید! تجربه قدرت پیش‌بینی هم می‌دهد؛ خون مظلوم، ظالم را غرق می‌کند. ✍ امین ماکیانی 📍 لرستان #روایت #قائد_امت #شهید_سید_علی_خامنه_ای 🔰 امتداد، حکایت راه‌های طی شده... 🆔 @mtedad_org

#روایت_نهم 🔸اولین افطار جنگی صبح آنقدر درگیر انتخاب روسری بودم که گوشیم را چک نکردم؛ آخرش هم از انتخابم راضی نبودم. در مسیر، مردم به طور مشکوکی از مسائل سیاسی صحبت می‌کردند که با توجه به اوضاع مذاکرات، بنظرم طبیعی آمد. به محل قرار با دوستان که رسیدم هیجان خاصی در چهره و حرکاتشان دیدم. با خودم گفتم: «من از پله‌ها بالا اومدم اینا چرا هیجان دارن؟!» بین صحبت‌ها به گوشم آمد: «ما هم باید بزنیم.» متعجب پرسیدم: «چی رو بزنیم؟!» _ زدنمون! خیلی طول نکشید که با صدای شلیک موشک و «الله اکبر» چندین نفر متوجه شدم پایگاه‌هایشان در منطقه را زده‌ایم. با بی‌حالی ناشی از روزه به خانه برگشتم. پمپ بنزین نزدیک خانه‌مان شلوغ بود. با خودم گفتم باز شروع شد! جوانی هم گفت: «تنها پمپ بنزینی که شلوغه همینه.» فحشی هم داد که از گفتنش معذورم؛ خودتان یکجوری جای خالی را پر کنید! تصمیم گرفتم بی‌حالی‌ام را با خوابیدن حل و فصل کنم که ترکیب صدای پدافند و آفند با هیجان برادر کوچکم، بیدارم کرد. اوضاع که آرام شد، مشغول تحلیل‌ وضعمان شدم. همان‌طور که می‌گفتم: «توانایی ما برای اونا توی ابهامه» مربای هویچ مامان را هم چشیدم! توی آشپزخانه می‌چرخیدم و تحلیل می‌کردم که مامان گفت: «تو مگه روزه نبودی؟!» هنوز شیرینی و تکه‌های مربای هویچ توی دهانم بود! «هییی» کنان دویدم سمت روشویی! از منی که در تمام روزهای سال تصور می‌کنم روزه‌ام، بعید بود. حالا که می‌نویسم همچنان به افطار زودهنگامم کفایت کرده‌ام و دود جوجه کبابمان بالا رفته! این بود اولین افطار جنگی من! ✍ فاطمه امیری 📍 لرستان #روایت #قائد_امت #شهید_سید_علی_خامنه_ای 🔰 امتداد، حکایت راه‌های طی شده... 🆔 @mtedad_org

#روایت_دهم از ظلمات شب ۲۳ خرداد تا روشنی صبح ۹ اسفند، خیلی گذشته است. از لحظات بهت و خشم نوار مشکی نقش‌بسته بر گوشه‌‌ی صفحه تلویزیون و اسم سردار و دانشمند و مردم پشت سرهم تا لحظات انتظار دو ماهه برای شروع حمله‌ی قریب‌الوقوع آمریکا که ناوگان عظیمش را راهی خلیج فارس کرده بود. غافلگیر نشدیم، بی‌خبر بودیم از نتیجه اصابت به ۳۰ نقطه تهران و خبرهای ضد و نقیض از ترور سران و مقامات کشور. این‌بار پشت سر هم خبر تکذیب ترور می‌آمد.‌ آب‌دیده شده بودیم؛ این را وقتی فهمیدم که مردم به فروشگاه‌ها و نانوایی‌های محل گسیل شدند و بعد از برگشت‌شان فروشگاه‌ها خالی نشدند و نانوایی‌ها مشغول فعالیت مداوم بودند. معلوم بود به قاعده خریده‌اند. توی جنگ ۱۲ روزه هیچ دود و منطقه‌ی آتش‌گرفته‌ای ندیدم، چون پادگان موشکی در تیررس نگاهمان نبود. حالا پادگان موشکی نمی‌زدند و تیپ ۵۷ را می‌زدند و دود انفجارش چشم همه ما را گرفته بود. این تیپ ۵۷ حضرت ابوالفضل (ع) چه سری داشت که در جنگ ۸ ساله عمود امنیت لرستان بود و دوباره حالا بعد از ۴۰ سال خار چشم دشمن شده بود. هنوز خبری از تعداد مجروحین و شهدای احتمالی نداریم. اما حتی مثل جنگ ۱۲ روزه هم دهان به دهان خبری از شهدا نمی‌چرخد. یحتمل واقعا شهیدی نداریم. تا نیم‌روز‌ِ روز اول در خرم‌آباد اتفاق خاصی نیفتاده است. بقیه‌اش را خدا به خیر کند. ✍رعنا مرادی‌نسب 📍 لرستان #روایت #قائد_امت #شهید_سید_علی_خامنه_ای 🔰 امتداد، حکایت راه‌های طی شده... 🆔 @mtedad_org

#روایت_یازدهم تو تجمع که در شهرها میدیدم چیزی که درک کردم این بود که همون خانهای کم حجاب بیشتر دلشون سوخت برای شهادت آقا حرف که میزدم بایکیشون یا رفتار و توسرزدن هاشونو میدیدم این عزیزان خیلی بیشتر از دیگران گریه میکردن یکیشون باصدای بلند میگفت خاک برسرما که نفهمیدیم خاک برسرمون که آقا میگفتی من کم حجابم دخترشما هستم من نفهم بودم حلالم کن آقا حلالم کن بابای مهربونم 🥺🥺 دلم اون لحظه برای نبود وشهادت آقا نسوخت دلم برای غربت آقا بین مردم سوخت که خیلیا همینجور درک نمیکردن نمیفهمیدن حرفهای آقا را حتی مسئولین نبود آقا از الان به بعد قشنگ حس میشه آقای ما کسی بود که پنهان نشد نیومد کیف ها را پردولار کنه وبچه هاشو با چپ پر بفرسته آقای مظلوم علی وار زیست علی وار حکم کرد علی وار مهربان بود علی وار میخواستمون آقای ماخیلی باارزش بود بی مثال بود بزرگترین داریی وسرمایه ما بود خدایا هم ترازشو نصیب مردم ایرانم کن هم ترازش دلمونو شاد کن هم ترازش انتقام بگیر سپردیم دست خودت خود کاری کن آتش دل مردم فرو بشینه. ✍خانم منصوری 📍 چهارمحال و بختیاری- لردگان #روایت #قائد_امت #شهید_سید_علی_خامنه_ای 🔰 امتداد، حکایت راه‌های طی شده... 🆔 @mtedad_org

#روایت_دوازدهم یادش بخیر... یک عصرِ پاییزی بود و استادِ تاریخِ اسلام، ماجرای سقیفه را شرح میداد... با آن لهجه ی شیرینِ یزدی اش، دستِ خیالِ ما را گرفته بود و برده بود میانِ مهاجرین و انصار... از اقتدار علی گفت...گفت و رسید به بی مهری ها.‌.. گفت و رسید به رنج های علی... همه ی ما آنروز با لبخند سرِ آن کلاس آمده بودیم... خودِ استاد هم لبخند به لب داشت... ولی پایان آن کلاس خبری از لبخند نبود... اشکِ استاد درآمده بود و بغضِ سمجی گلوی ما را چنگ می انداخت... اینکه چرا وقتی خبرِ شهادتِ سیدعلی را شنیدم، آن کلاس، در آن عصر پاییزی، مثل یک فیلم جلوی چشمانم آمد را نمیدانم... ولی خوب میدانم جماعتی که امروز در کوچه و خیابان ها میبینم، با اهلِ سقیفه زمین تا آسمان فاصله دارند، مردمانی که سوگشان را قورت داده بودند و نعره ی حماسیشان گوش آسمان را کر می کرد ... سید علی، امروز میان خروشِ مردمِ کوی و برزن، گُل کرده بود، انگشتِ اشاره ی راهنمایش هنوز هم راه را از بیراهه نشان می‌داد و صلابتِ مثال زدنیش در وجود تمام دل سوختگان جوانه زده بود... و گویی سید علیِ امروز، زنده تر از همیشه بود... ✍صالحه ارشادی فارسانی 📍 چهارمحال و بختیاری- شهرکرد #روایت #قائد_امت #شهید_سید_علی_خامنه_ای 🔰 امتداد، حکایت راه‌های طی شده... 🆔 @mtedad_org

#روایت_سیزدهم ما برآن عهد که بستیم ، برآنیم هنوز ! همه ی راه های منتهی به خیابان تجمع، شلوغ است. آدم ها، تنها و چند نفره ،سراپا مشکی و پرچم به دست به سمت محل تجمع می روند. جمعیت ، حتی از جمعیت راهپیمایی ۲۲بهمن بیشتر نمود دارد. لحظه ای شعار دادن ها قطع نمی شود سرمای هوا ، بیداد می کند اما میان جمع همدلان ایران که می ایستی، گرمای خشم سرما را خنثی می کند.. به زن ها نگاه می کنم. زن هایی که به حق، ریشه ی این مقاومت اند. بعضی هایشان بچه به بغل ایستاده اند. یک دست بچه و یک دست مشتِ شعار .. لب هایشان اما جای لالایی ، هم دارد شعار می دهد ،هم مرثیه می خواند. دشمن، ما را از چه می ترساند ؟ ما ، لالایی بچه هایمان ، نوای جنگ است و گهواره ی خواب شان، آغوش مادرهایی که سیاه عزا بر تن، ایستاده اند . ایستاده اند تا به شیطان بزرگ بگویند ، ما هستیم؛ گرد و خاک طوفان بلند می شود انگار آسمان هم از عروج او به خروش آمده. به پرچم های علم شده می نگرم که با این باد و طوفان ، رقص اقتدار عجیبی می روند. خانمی ، عکس او را طوری محکم گرفته است و اشک می ریزد که تاریکی یتیمی بیشتر نمایان می شود. خیابان تاریک است .خیلی تاریک است . جمعیت یکدست مشکی،تاریک ترش هم کرده. با خود می گویم به حتم گرد یتیمی روی شهر پاشیده شده علاوه بر اینکه نور چشم ها ، از بین رفته... همه خشم دارند. همه عزادارند اما حضورشان می گوید ما برآن عهد که بستیم ، برآنیم هنوز ! ✍زهرا خراسانی 📍سمنان #روایت #قائد_امت #شهید_سید_علی_خامنه_ای 🔰 امتداد، حکایت راه‌های طی شده... 🆔 @mtedad_org

#روایت_چهاردهم بلند شدم رفتم تو هال برای سحری بابام به رسم عادت تلویزیونو روشن کردن تا ساعت اذان رو بفهمیم کاش هیچ وقت اون لحظه از زمان زندگی نمیکردم کاش هیچ وقت حرفای اون مرد خبرنگار که لباس مشکی و کت قهوه ای به تن داشت رو گوش نمیدادم درحال بیان اسم شهید میخواستم فریاااد بزنم تا صدای خبرنگار بین صداهای من فرار کنه و هیچ وقت به زبون نیاد که نشنوم اسم رهبر رو نشنونم اسم پدرمو... شروع شد! وحشت دنیای بی علی شروع شد هیچ وقت فکرشو نمیکردم دنبال روسری مشکیم باشم برای عزاداری اقا {من گمان می‌کردم رفتنش ممکن نیست رفتنش ممکن شد،باورش ممکن نیست} وارد مسجد شدم خیل عظیمی از زنا که صورتاشون سرخ شده بود از بس به خودشون سیلی زده بودند رو دیدم جمعیتی سیاه پوش که انگار مسابقه گریه گزاشته بودند... عکس رهبر رو در اغوشم گرفتم و به اندازه اون همه صبر و غریبی و مظلومیتش گریه کردم و دلم براش تنگ شد! از مسجد اومدیم بیرون دیدم دخترایی که با اقتصاد و نظام مشکل داشتند ولی الان کف خیابون بودن برای اعتراض به گرونی و.. نه! اعتراض به خودشون که چرا بیشتر پشت رهبر نبودن و اخ چه سخت بود ان نگاه هایی که از عمق عذاب وجدان میاد میگفتند تک به تک یتیم شدیم، بی پدر شدیم، سایه بالا سرمون طلوع کرددد صدای جیغ خانمی میان سال با موهای جو گندمی نگاه من رو به اون طرف خیابون برد جالب بود او نیز صورتش کبود شده بود خیلی سخت بود بین گریه های دردناکش بفهمم چه میگوید نزدیک تر شدم از غریبی اقا میگفت، قربان صدقه اقا میرفت و میگفت دورش بگردم رفت از دست طعنه و هلهله دشمن راحت شد دیدین پناه عالم تو پناهگاه نبود...... دور تر شدم و خودمو به جمعیت رسوندم دختری جوان کنارم ایستاد ولی لباس مشکی به تن نداشت زل زده بود به عکس اقا که من در بغلم محکم فشرده بودم بدون هیچ مقدمه ای گفت میدونم ادم خوبی بودی میدونم جا خوردم اما بعد فهمیدم دارد با عکس اقا که در دست داشتم درد و دل میکند جیگرم سوخت که تا بود کسی قدر تو رو ندونست حاج قاسم گفته بودا، گفته بود خامنه ای عزیز را عزیز خود بدانید دختر شروع به گریه کرد و فقط میگفت میدونستم ادم خوبی هستی میدونستم اخرش از اقا خداخافظی کرد و قولی بهش داد و رفت دلم میخواست انقدر گریه کنم تا کور شم و نبینم دنیای بی علی رو. ✍ریحانه سادات رضوی 📍کردستان #روایت #قائد_امت #شهید_سید_علی_خامنه_ای 🔰 امتداد، حکایت راه‌های طی شده... 🆔 @mtedad_org

#روایت_پانزدهم 🔸هیجان در بازار دست‌فروش‌ها رفتم بازارچه کنار پارک اسدآبادی برای خرید یک کیلو پیاز قرمز! مثل همیشه شلوغ و پر رفت و آمد بود و دست‌فروش‌ها روی گاری با تمام وجود جار می‌زدند: «بِدو گوجه، بِدو پیاز، بِدو سیو خاکی!» عبور دادن ماشین از لای آن جمعیت و ماشین‌ها کار ساده‌ای نبود؛ درست سر پیچ احساس کردم صدا‌هایی غیرطبیعی به گوشم می‌رسد. چشم چرخاندم و از پنجره ماشین بیرون را نگاه کردم و دنبال صدا گشتم. مردم آسمان را نگاه می‌کردند؛ ماشین‌ها توقف کردند. جوانی دست‌فروش وسط بساط میوه و تره‌بارش که یک‌ور خیابان را گرفته بودند، رو به آسمان، با مشت گره کرده، داد زد: «مرگ بر آمریکا» شور و هیجان بین مردم افتاد: «الله اکبر، مرگ بر آمریکا.» رد نگاه جمعیت را دنبال کردم. موشکی به سمت دشمن می‌رفت! زیر لب گفتم: «خدا پشت و پناهت!» ✍ سامان سپهوند 📍 لرستان #روایت #قائد_امت #شهید_سید_علی_خامنه_ای 🔰 امتداد، حکایت راه‌های طی شده... 🆔 @mtedad_org

#روایت_شانزدهم 🔸پیروزی در اوج درد امروز میناب جور دیگری می‌درخشد امروز کودکانمان را به خاک می‌سپاریم... کودکانی که تا دیروز مشق آینده می‌کردند و امروز تضمین آینده ما شدند کودکانمان را به خاک می‌سپاریم... کودکانی که تا دیروز شاگرد بودند و امروز معلم شدند معلم شدند تا برایمان وطن را هجی کنند عاشقانه هجی کنند و ما تکرار کنیم که آنها با خون خود نوشتند: وطن و ما با دردی از عمق قلبمان خواندیم... و همزمان قلبمان کوبنده‌تر تپید خونی که از تن این کودکان بیرون زد، به زمین نریخت که تزریق شد به رگ‌های ما تا وطن برایمان پررنگ‌تر و پررنگ‌تر شود! بلی! ما به شکل دردناکی از دست می‌دهیم عزیزانمان را... اعتقاد و باور و ایدئولوژیمان را اما نه! و درد برای ما، امید است! امید برای رسیدن به فردایی روشن‌تر! که درد اگر نکشیم، به فردا نمی‌رسیم... که خدایمان گفته: لقد خلقنا الانسان فی الکَبَد... و ما در این کَبَد، رشد کرده‌ایم و رشد می‌کنیم و رشد خواهیم کرد... تا به فردا برسیم و پرچم را به دست صاحب‌الزمان(عج) برسانیم که این پرچم، نور است! و قرار است لبخندی عمیق و همیشگی باشد بر لب کودکان فردای این جهان! پس ما یقینا پیروزیم! که پیروزی، چیزی جز لمس تمام این زیبایی‌ها نیست و رشد در دل همین زیبایی‌هاست که به اوج می‌رسد! ما در اوج همین دردهای زیبا، پیروزیم! اللهم عجل لولیک الفرج ✍️ هدیه حجابی 📍 خراسان رضوی #روایت #قائد_امت #شهید_سید_علی_خامنه_ای 🔰 امتداد، حکایت راه‌های طی شده... 🆔 @mtedad_org