مثل یک کودک بد خواب که بازیچه شده خسته ام خسته تر از انکه بگویم چه شده در خیالات بهم ریخته ى دور و برم خیره بر هر چه شدم خاطره اى زد به سرم مى روم چشم ترم را به زیارت ببرم تا از آن چشم نظر باز شکایت ببرم ناممان منتسبش بود نمیدانستیم جانمان در طلبش بود نمیدانستیم خبر آمد همه جا شعر تو را میخواند شعرمان ورد لبش بود نمیدانستیم قول دادم برود از غزل آتى من لطف کن حرف نزن قلب خیالاتى من مشکلت با من و احوال پریشانم چیست ؟ قلب من تند نرو صبرکن آرام بایست نفسم را به هواى نفسى تازه بگیر قد عاشق شدنم را خودت اندازه بگیر بخدا هیچ کسى مثل من آزرده نشد مثل لب هاى تو انقدر ترک خورده نشد هیچ کس مثل من از دست خودش شاکى نیست از همین فاصله برگرد تو هم باکى نیست فرق دارد دل من با دل تو عالمشان در دهانم پر حرف است نمى گویمشان به خودم سیلى سرخى زدم و دم نزدم آن زمان که همه فریاد زدند از غم شان پشت وابستگى ام هست دلیلى که نپرس منم و تجربه ى طعم اصیلى که نپرس حرف دل را که نباید بگذارى آخر  این چه چشمان شروریست که دارى آخر ؟ چشم تو روى من غم زده شمشیر کشید قلب من یاد تو افتاد فقط تیر کشید حمله ى قرنیه ها را نپذیرم چه کنم ؟ من اگر دست تو را سخت نگیرم چه کنم ؟ هر چه من مى کشم از این دل نامرد من است این غزل ها همگى گوشه اى از درد من است _ سید تقی سیدی

_

بی‌شک اگر دوستت داشت، دلیل غمت نبود.

آی ادم ها که بر ساحل نشسته شاد و خندانید یک نفر در آب دارد می‌سپارد جان..

ماییم و نیم‌جانی، آن هم به لب رسیده ؛

As long as I’m here, no one can hurt you

تا وقتی من اینجا هستم کسی نمیتونه بهت اسیب بزنه؛)!

تکلیف من با روزهای بی‌تو روشن بود سهم من از تو چند نخ سیگار بهمن بود زخمی زدی چون نابرادرها به من،قلبم در چاهی از اندوه و تنهایی، تهمتن بود تو قسمتت این بود عمری را رها باشی در حسرت پرواز بودن قسمت من بود می‌خواستم روزی بگویم دوستت دارم پس گریه کردم؛ چون زبانم سخت اَلکَن بود حق با تو بود، این دل که از دستت زمین افتاد تنها دلیل خلقتش، شاید شکستن بود

دیگر هیچکس بوی ماندن نمی‌دهد.

دل گفت،وصالش به دعا باز توان یافت عمریست که عمرم همه در کارِ دعا رفت.

میدانم ک تصمیم درستی گرفتم اما کاش تصمیم درست این نبود.