دل شکستی و کسی نیست بگوید این غم .. بومرنگ است ، شبی سوی تو برمی‌گردد !

گاهی هیچ شعری نمی تواند حال آدم را توصیف کند...

من‌ از لجاجتِ‌ این‌ روزگار می‌ترسم ، به‌ لب‌ نمی‌برم‌ آن‌ را که‌ آرزو دارم .

_او به قلبم خنجر خود را فرو می کرد و من مضطرب بودم مبادا دست او زخمی شود:)

نمی‌داند دلِ تنها میانِ جمع هم تنهاست مرا افکنده در تُنگی که نامِ دیگرش دریاست تو از کِی عاشقی؟ این پرسشِ آیینه بود از من خودش از گریه‌ام فهمید مدت‌هاست مدت‌هاست به جای دیدنِ روی تو در "خود" خیره‌ایم ای عشق! اگر آه تو در آیینه پیدا نیست عیب از ماست جهان بی عشق چیزی نیست جز تکرار یک تکرار اگر جایی به حال خویش باید گریه کرد اینجاست من این تکرار را چون سیلیِ امواج بر ساحل تحمل می‌کنم هر چند جانکاه است و جانفرساست در این فکرم که در پایانِ این تکرارِ پی در پی اگر جایی برای مرگ باشد! زندگی زیباست

دیگه از شنبه دوست ندارم..

گریه و چای و غم و شعر و دو نخ بهمن و بعد ؛ باز هم گریه و یک دورِ دگر مصرعِ قبل ..

تحمّل می‌رود امّا شبِ غم سر نمی‌آید.

تمام شدم . . برو..! ولی به همه بگو برای به دست آوردنت کوه نکندم جان کندم . .

برای بردن تو از یاد ، حتی زمان هم ناتوان است..!

گفتمش جانی ؛ بمان! بی تو سر آید جان من جان من را بی صدا ، با خنده اش دزدید و رفت...

من دوباره تورا پذیرفتم.بارها و بارها. چون فکر میکردم تغییر کرده ای. اما مهم نبود چقدر سعی میکردم، تو همیشه خود واقعی آن را با شکستن قلب من نشان می‌دادی.