صبر را عاجز کند دردی که بیش از طاقت است .

دیگه باید کم کم دوست نداشته باشم عزیز دلم!

-

۳۲ دقیقه....

۱۴ بهمن ۱۴۰۳ بماند ب یادگار..

مانده یک کوچه و تنها یکی از ما دو نفر و مسیری که فقط با یکی از ما دو نفر یکی از ما دو نفر خواب عجیبی دیده است ترسش این است مبادا یکی از ما دو نفر... "قول دادیم به هم عاشق هم می‌مانیم" به نظر می‌رسد اما یکی از ما دو نفر... گله‌ای نیست خدا خواست که آواره کند یکی از ما دو نفر را یکی از ما دو نفر چقدر سخت گذشت و چقدر پیر شده است پشت این پنجره حالا یکی از ما دو نفر آخرین حرف دلش نامه‌ی کوتاهی بود "دوستت داشتم" امضا: یکی از ما دو نفر

تو را با غیر میبینم صدایم در نمی اید دلم میسوزد و کاری ز دستم بر نمی اید نشستم باده خوردم خون گریستم کنجی افتادم تحمل میرود اما شب غم سر نمی اید

ناگهان اشک‌هایم سرازیر می‌شوند؛ گویی دل‌تنگی‌ام دیگر تاب نیاورده است. اندوهی عمیق در وجودم نشسته که هر لحظه به یادش، چشمانم را پر از آب می‌کند :)

-

تا حرف ز آغوش تو شد مرجعمان گفت ؛ چون مایه‌ی آرامش جان است ، حلال است .

می‌بینمت از دور و زیاد است همین هم این سوخته‌دل ساخته با کمتر از این هم صدبار صدایت زدم اما نشنیدی یک چشم بگردان به من گوشه‌نشین هم عشقی که زمینی نشود فایده‌اش چیست؟ ای ماه بینداز نگاهی به زمین هم گفتی که ز خود بگذر و دیدی که گذشتم از روح و روان هم، تن و جان هم، دل و دین هم از پیچ و خم رود گذشتیم و رسیدیم از چشمه‌ی تردید به دریای یقین هم ای زاهد اگر منکر عشقی به جهنم ! ما با تو نیاییم به فردوس برین هم