«اگر کلمات به راستی می‌توانستند معرف معانی خود باشند، آن‌وقت من هم به آسانی می‌توانستم درجه‌ی خوشبختی و سعادت را برای تو تعیین کنم. چه سعادتی از این بالاتر؟ آیا وجود تو خود به تنهایی برای من سعادت بزرگی نیست و آیا زندگی در کنار تو کمال مطلوب من نمی‌باشد؟ من از تو، از تو که این قدر خوب و مهربان هستی تقاضا می‌کنم که گذشته‌ها را فراموش کنی. مگر این گذشته‌ها برای ما جز درد و رنج حاصلی به بار آورد؟ پس چرا باید باز هم به گذشته فکر کنیم و باز هم به خاطر اشتباهاتی که مرتکب شده‌ایم رنج ببریم‌؟ من کنون از آن همه ماجرا فقط یک چیز یاد دارم و یک چیز از خاطرم نرفته و آن هم عشق توست.» از نامه های فروغ فرخزاد

ابرِ بارانی

منم همینطور مایکل منم کلی نامه واسش نوشتم ولی هیچ وقت به دستش نرسید

بگذار فرارم تنها شرم لمسِ لب‌های تو باشد. پناهم فقط در آغوش آرامِ تو، جایی که تمام دردها و بیم‌هایم خاموش می‌شوند و تنها صدایِ تپش قلبمان باقی می‌ماند.

من خود به چشم خویشتن دیدم که جانم می رود .

اون شبی که من تصمیم گرفتم از تو بنویسم، جوهر کم اومد .

تو انتخاب آدما گند زدم من

گفتند: تنهایی مملو از تاریکی‌ست، من چیزی جز نور در تنهایی ندیده‌ام.

یه جایی توی قلبت هست که روزی خونه ی من بود، ‌به این زودی نگو دیره به این زودی نگو بدرود .