-

خواهشی کردم بماند سیزده با من ولی ، حجم اندوه مرا تا دید او هم شد به در .

دیر یا زود ، یه روز اینو میفهمیم که مدتی که کنار عزیزانمون سپری میکنیم محدوه ، هیچ ضمانتی و اَبَدیتی در قبالش وجود نداره. خیلی از ما ها اینو دیر میفهمیم، دقیقا شاید همون وقتی که اون ادما دیگه کنارمون نیستن و نمیتونیم دیگه کنارشون سعی کنیم خاطره های خوب از خودمون به جا بذاریم. کنار آدم های خوب زندگیتون بمونید،نذارید فاصله ها زیاد شه ، نذارید یه روز حسرتشو بخورید؛حسرت و غم پشتش هیچ وقت درمان نمیشه. به یاد اولین سالگرد پدربزرگی که سالها ندیدمش .

آره .

که نه مرگ و نه زندگی ، نه ملائک ، نه امارات و نه قدرت‌ها ، نه اکنون و نه آنچه پیش رو است ، نه ذات باری و نه امر محض و نه هیچ موجود دیگری ، مرا از تو ، یا تورا ازمن جدا نسازد.

اگر افسرده‌ای ، در گذشته زندگی میکنی. اگر مضطربی ، در آینده زندگی میکنی. اگر در آرامشی ، در زمان حال زندگی میکنی. _جونیابرتاس

ما خرابیم ولی خانه‌ات آباد علی ع .

در عکسِ‌ تو‌ نظارتِ‌ پیوسته‌ می‌کنم نفرین‌ به‌ من‌ که‌ عکسِ‌ تورا‌ خسته‌ می‌کنم .

: ) .

چشمای تو اقیانوس بود و من ماهیِ بی دفاع .

واقعا لعنت به این دیدار .

یه وقتایی هست ، خیلی عادی داری به زندگی ادامه میدی ، اتفاقات همیشگی و روزای تکراری رو پیش رو داری . اما یهو ممکنه با یه چیز خیلی کوچیک یا حتی یه نشونه یاد خاطرات و آدمایی که دیگه نیستن بیوفتی ، آدمایی که وقتی بودن فکر می‌کردیم فقط همین ادما وجود دارن ، آدمایی که تو اون مدت به اندازه توانمون براشون صدمون رو گذاشتیم . و در آخر به خودمون میاییم و میبینیم ساعت‌ها نشستیم و درباره گذشته فکر کردیم و تایم از دستمون در رفته؛ و در نهایت هم حسرت و پشیمونی تموم وجودمون رو پر میکنه.