آن روز، قلمویش فلج شده بود.
گویی دستانش میلرزید و چشمانش تنها اشک میبارید.
تنها چیزی که بر بوم نقش بسته بود، قطرههایی بود سرشار از احساس.
آن بوم، خالی به نظر میرسید، اما لبریز از احساساتی بود که نه میشد دید، و نه میشد به تمامی تصورشان کرد.
-Elena
هدایت شده از 🎼 آوازِ قو🦢
ادما میتونن مثل الماس زیبا و درخشنده ولی همزمان بُرَنده ی دل ها و قلب ها باشن
-Elena
میدانی چه چیزی برایم از همه عذابآورتر بود؟
اینکه فهمیدم هیچکس را نمیشود کامل شناخت. حتی اگر خیال کنی تمام وجودش را شناختهای، ممکن است فردا که از خواب بیدار میشود، آدم دیگری باشد؛ شخصیتش تغییر کند، مسیرش عوض شود، انتخابهایش فرق کند، سلیقهاش دگرگون شود و نگاهش به دنیا دیگر همان نگاه دیروز نباشد.
آدم حتی به موهای خودش هم وفادار نمیماند؛ روزی با تیغی تیز آنها را کوتاه میکند، فقط چون دیگر برایش تکراری یا خستهکننده شدهاند. پس تو دیگر چه استثنایی میتوانی باشی؟
و درست از همانجا بود که اعتماد کردن به آدمها برایم دشوار شد.
-Elena
از ثابت کردن اینکه اشتباه فکر میکنید و از همه وجه به اون موضوع نگاه نکردید خسته شدم