از لحاظ روحی نیاز دارم یک برادر بزرگ تر داشته باشم که بنا به دلایل عجیب غریبی مامان و بابام ازم پنهون کرده باشن

غم، مانند عروس دریایی، جاودانه‌ست؛ فقط در قسمت‌های مختلف قلب شنا می‌کند. گاهی وجودش عادی به نظر می‌رسد، و گاهی ناگهان قلبت را نیش می‌زند و تو تازه درمی‌یابی که وجودش را حس کرده‌ای؛ می‌فهمی یک چیزی عادی نیست. وقتی وجودش را حس نکردی، بدان که به بودنش عادت کرده‌ای. اما او جاودانه‌ست و برای همیشه در قلب ما شناور خواهد بود؛ درست مانند موجودی زنده، بزرگ می‌شود، اما هیچ‌گاه کوچک نمی‌شود. فقط زمانی دیگر اهمیتی ندارد که آن‌قدر نیش خورده باشی که دیگر دردش را حس نکنی. پس غم را در قلبت پرورش نده تا روزی با یک عروس دریاییِ بالغ و سمی روبه‌رو نشوی. — Elena

و بله خودم نوشتمشون