فردا هم آغاز می‌شود و بعد هم دوباره آغاز می‌شود و بعد از آن عم و بعدتر ازآن هم.. این جنگ آنقدر ادامه پیدا می‌کند تا خون بالا بیاورم و جسمم آنقدر بلرزد که خاک درآغوشش بگیرد و آن لحظه او، داور، جلو بیاید قضاوتم کند و آتشی که خودم روشنش کردم را نشانم بدهد.

نه قاصدک-اشتباه نکن. این جنگ عادلانه بود، من، ناتوان گشتم و این ناتوانی را خودم، گریبانِ خودم کردم نه او، نه کودک‌های امیدوار و نه قرعه های ناتمام.. تنها من خودم.

امید؟ قاصدک امید برای اقشارِ مرفه جامعه شده، ستاره ها بر آلوده‌شهر ها نمی‌تابند ماه هرجایی یافت نمی‌شود دیگر امیدی نمانده بعد از هزاران آیینه ی شکسته!.. آری قاصدک امید اوست و او هم-خب-سراغ من نمیاید-چون حساب کارِ من جداست،من عادلانه باختم. نیازی به دخالتِ داور نبود- نمی‌دانم قاصدک. بگذار فقط، فقط این خون‌ها را پاک کنم چون فردا، فردا هم، مبارزه در راه ست و تنِ نحیفم خسته.. نفس کشیدن مدت هاست از من گذشته اما اگر آخرین نفس باشد چه؟ پس بگذار بکشم.. آخرین نفس های آعشته به خون را..

ممنونم، ستارهٔ‌صبح‌دم. پیغامت را شنیدم[پاسخ همان‌جاست]

آرزو.غبطه.حسرت.ناتوانی.دعا.آمین.

شآید این چند روز آیهٔ‌47 سورهٔ‌نمل مهم ترین یادآوری باشه جاسمین..

برای ثمین و پرستش و نیلوقر دعا کنید امتحاناشونو عالی بدن

و بقیه بچه هایی که نهایی دارن

حیفم میاد یه چای دم نکنم، صندلی‌ها چیده شدن کنار یاس‌های باغ*

The only way, is to trust Allah..

اگر نيام حرم می‌میرم.