‏من از تو تنهاتر بودم. تو من رو داشتی و من هیچکس رو.

‏ما آسمانِ پُر از اَبرهای دلگیریم.

آهن قراضه ای که چنان گرم گرم در سینه می تپید، دلم بود… نا مهربان..

نمیتوانم از چیزی بنویسم. احساساتم در سکوت دردناکی فرو رفته اند. همه ما به یک مرض مشترک دچار شده ایم. حالا چه فرقی میکند که من چه احساسی دارم ؟ من برای بیچارگی هایمان ، برای احساس دردناک مشترکمان دلم آتش گرفته.

روزی تا خرخره عاشق بودم! تا فرق سرم! منی که حالا حوصله‌ی دوست داشتن خودم را هم ندارم!

دو تا چایی ریخت، گفت: بیا بشین اینجا باهم غصه تو رو بخوریم؛ نگفت ناراحت نباش ! نگفت حالا دیگه پیش اومده چیکار میشه کرد نگفت اینم میگذره ، کلیشه تحویلم نداد. آدم باید یکیو داشته باشه بشینه باهاش غصه بخوره

از پوچی اشباع شده ام. صفحه ای نازک حائلی بین من و دیوانگیست. شب های جنون واری را پشت سر میگذارم‌. به بنبست رسیده ام. به خستگی و سر درد و گیجی. ناتوان به خواب میروم. و فردا متاسفانه دوباره چشم باز میکنم. میمیرم و زنده میشوم. پرت میشوم ، شکسته میشوم ، سلاخی میشوم. چگونه دوباره سرپا میشوم ؟ مدام با خودم تکرار میکنم : لعنتی آرام بگیر. آرام بمیر. یکجا باید پایان دهی این زجر کشنده را.