_

لطفا بهم فحش بده ولی پیاممو سین نزن جواب ندی.

عجیب‌ترین چیز این نیست که رفیقام رفتن؛ عجیب اینه که چقدر راحت تغییر کردن. انگار یه کلید پیدا کردن که باهاش، تمام اون خاطرات و اون رفاقت‌های صمیمانه رو خاموش کردن. یه روز با هم از ته دل می‌خندیدیم، روز بعد… انگار هیچ‌وقت هم من رو نمی‌شناختن. رفاقت هم مثل یه نمایش زودگذر می‌مونه؛ وقتی پرده میوفته، همه با هم میرن و تو تنها کسی هستی که هنوز توی سالن نشستی و منتظر انتهایِ نمایش. ولی نمایش تموم شده..!

بعضی‌وقت‌ها فکر می‌کنم شاید من یه جور سندرم ترک شدن دارم. یعنی یه چیزی توی رفتارم هست که آدم‌ها رو فراری می‌ده. شاید زیادی تاریکم، شاید زیادی ساکتم، شاید هم اونا فقط دنبالِ یه سرگرمی بودن و من زیادی واقعی بودم. آدم‌ها از چیزهایی که نمی‌تونن درکش کنن، زود خسته می‌شن؛ و من… من کلاً یه معمای خسته‌کننده‌م .

من نیز.

_:)

‏فعلا تنها جایی که‌ ممکنه و ناگهان نوبت من میشه تیمارستان یا قبرستونه.

_

افسوس که تمام روابط انسانی نیاز به نوعی نقاب دارد و تنهایی آخرین گریزگاه انسان های صادق است. _صادق هدایت