خیلی وقته که خودمو گم کردم بین این که وایسم منتظر بمونم یا بزنم به چاک و فراموشت کنم. تا نیمه‌های همون جاده‌ی فراموشی هم رفته بودم؛ یعنی فکر کن، کلی آدم دور و برم اومدن؛ آدمای مهم‌تر، کسایی که خیلی بیشتر از تو به چشم میان، آدمایی که حقشونه؛ امروز که ویل واسم فال گرفت یه شعر اومد که تک‌تک کلماتش داشت داد می‌زد… بهم گفت تا چه حد حق بود؟ گفتم خیلی. و راستش رو بخوای، تنها چیزی که تو این همه‌ی مدت عوض نشده، همینه: هنوزم، تا یکی برام فال می‌گیره، تا یکی می‌خواد طالعم رو ببینه، قبل از اینکه به خودم، به آینده‌ام، یا به هر چیز دیگه‌ای فکر کنم، ناخودآگاه یاد تو می‌افتم… منتظرم ببینم فال چی درباره‌ی تو میگه، اسم تو کجای این زندگی افتاده تا اینکه جنابِ فاضل گفت: زندگی با همدم نااهل جان فرسودن است من چنین زندانی‌ام با خویش در یک پیرهن

ولی... دوستی پژواک تنهایی‌ست اما همچنان تا جوابی بشنوی از کوه فریادی بزن یعنی همچنان امیدوار باشم و تلاش کنم؟

فاضل نظری‌ام فهمید شدیدا دارم پیش همه احساس اضافی بودن میکنم.. بی‌جهت، بیهوده، بیخود، بی‌سبب، بی‌فایده ..

_

پوست لبمو میکنم ، چون نمیتونم پوست تورو بکنم.

دسخوش

نه نیازي نیست عذرم را بخواهی مدتی‌ست ، با همه وابستگی دنبال ِرفع ِزحمتم .

_

حافظه ما آدما هم جالبه‌ها فرض کن می‌شینه با یه سیستم خیلی قوی خاطرات رو ادیت می‌کنه و قسمت خوبش رو با عشق تقدیم‌مون می‌کنه. و تو یهو به خودت می‌آی می‌بینی دلت تنگ شده.

من می‌دونم باید چه تصمیمی بگیرم ولی تصمیمی که باید بگیرم تصمیم موردعلاقم نیست می‌فهمید؟

کاش بخوابم