یادمه بچه ها بهم میگفتن چرا انقدر ویس میدی خب یکم بنویس الان حدود یکماه و نیم هس از سرفه زیاد خیلی نمیتونم خوب صحبت کنم و اصلا ویس گرفتن یادم رفته دیگه گمونم نفرین شدم 😂

بالاخره بهخوان هم گزارش کتابی ۴۰۴ رو منتشر کرد 💚

-ببین جاده رو، چقدر شکوفه کرده درخت ها + اره چقدر قشنگه واقعا ؛ _چه بهشتیه +هوم _ببینمت ؛ گریه می‌کنی؟! چرا؟! +هیچی ؛ داشتم فکر می‌کردم چه دنیای بی ارزش و بی‌وفایی ، او رفته و هنوز درختا شکوفه میدن ، زمین ها سبز میشن ، پرنده ها آواز می‌خونن ...همه چیز ادامه داره ...حتی نفس کشیدن ما :) https://ble.ir/najenevesht

ولی قلب ما برای تحمل اینهمه رنج خیلی کوچیک بود ....💔

حامد عسکری تو یه شعری میگه : من ناروَن ِصاعقه خورده تو گل سرخ ، تو سبز بمان من به درک من به جهنم ... من یه نصف روز داشتم با ذوق این تشبیه کیف میکردم نارون صاعقه خورده و تضادش با گل سرخ نارون یه درخت مقاوم در برابرسختی و بزرگ و پر شاخ و برگه حالا تصور کن این درخت رو صاعقه بزنه و خشک بشه گل سرخ نازک و لطیف و ظریف ....

اما هیچ وقت نخواهیم فهمید آیا همان قدری که ما به فکر امنیت خاطر آنها بودیم ، آنها نیز فکر کردند ؟!

خب امروز خیلی دلم برای "همون هفت نفر" تنگ شده ... کاش دنیا انقد چرت و پرت نبود؛ چیه این دوری :)

خوشحالم که عکسامون تو گوشیم نیس و روی لپتاپه و من حالشو ندارم برم روشنش کنم و گریه کنم ....😄

روایت گر، اگر بخواهد به حقیقت نزدیک شود، باید نفس خود را زمین بگذارد. تا زمانی که راوی به فکر دیده شدن است تصویرش بیشتر از حقیقت به چشم می آید. اما زمانی که راوی در برابر حقیقت خاضع می شود، دوربینش آینه میشود؛ آینه ای که نه خود او را بلکه عمق جان انسان را بازتاب می دهد. روایت همان قدر که هنر است، عبادت نیز هست. آوینی عزیز 💚 https://eitaa.com/najenevesht