گفت :« حالا دیگر نمی‌شود عشق را به تأخیر انداخت! اگر پیش از این، مرگ را شوخی می‌گرفتیم، حالا مرگ در چندقدمی‌ِ ماست. امروز درِ خانه‌ی همسایه را می‌زند و شاید فردا نوبتِ ما باشد! جنگ، با کسی شوخی ندارد. پس بیا برای گفتنِ دوستت‌دارم ؛ تعلل نکنیم : ) بیا صادقانه عشق بورزیم و عاشقانه، همدیگر را در آغوش بگیریم... شاید فردا که از خواب برخیزیم، دیگر چشم‌هایمان به طلوعِ چهره‌ی هم روشن نشود. دیگر درعشق، تعلل جایز نیست، محبوبِ من! :)🤍 - گلنار.

پیام‌سنجاق‌شده‌ رو هم یه نگاهی بندازید لطفاً✨

ای لحظه‌ای که در سر هر شاخه فکر توست ؛ ای نوبهارِ تا به ابد جاودان، بیا : )🌱

- صفحه‌ی دفتر را باز کردم و بالایش نوشتم : « بهارِ هزار و چهارصد و پنج » و بعد به این فکر کردم گاه بهار از راه می‌رسد، درخت‌ها سبز می‌شوند و شکوفه می‌دهند، دانه‌های زیرخاک جوانه می‌زنند، امّا دل آدمی‌زاد، همانطور سیاه و غم‌زده می‌ماند. و به راستی؛ خانه‌ی دل که آباد نشود، بهار به چه کارش می‌آید؟ مگر اساس بهار، برای سبز شدن ما نبود، عزیزِ من؟ مگر قرار نبود پرستوها، بعد از مدتی دوری، به آشیانه‌ی خویش برگردند و یارِ ما هم به خانه‌اش - که دل ماست - بازگردد؟ مگر قرار نبود درختان شکوفه دهند و در پی‌اش هم اندوهِ ما، شکوفه زند؟ مگر عهد نکردیم خانه‌ی دلمان را از غبارِ کینه‌ها بزداییم و مهربا‌‌ن‌تر باشیم؟ پس کجا رفت لبخندهایمان؟ اشک‌شوقِ گوشه‌ی چشم‌هایمان؟ می‌گویی بهار امسال که بهار نیست، قبول! می‌گویی غم، اسیرمان کرده، باز هم قبول! اما قرارمان یادت رفت؟ گفتیم عزاداریم، اما از پا نمی‌افتیم! گفتیم خاکستر نمی‌شویم و سبز می‌مانیم : ) بیا زیر قرارمان نزنیم و اُمید را از یاد نبریم. من به تو قول می‌دهم ، ریشه‌های ما به آب ، شاخه‌هایِ ما به آفتاب می‌رسد... ما دوباره سبز می‌شویم : ) - گلنار . - بهار رسیده، چرا جوانه نمی‌زنی؟! 🌱

این قطعه، امید رو تو قلبم زنده می‌کنه :)🌱

تقدیمی ☕️ این پیامو فور کنید داخل کانالتون و لینک کانالتون رو داخل ناشناس برام بفرستین و من بین کانال ها قرعه کشی میکنم و دو یا سه کانالو انتخاب میکنم و طبق وایب و کانالشون همچین چیزی به صورت نقاشی دیجیتالی طراحی میکنم 🌱 تا فردا شب هم فرصت دارین فور کنید [@baharnarenj8]

_

« رویا » شبیه ماهیِ قرمز که محتاج‌ست دریا را ؛ رهایی از غمِ عشق تو، ممکن نیست شیدا را ! چو مجنونم که دنبالِ نشانی از رخِ لیلا ، گریبان چاک کرده، می‌دود صحرا به صحرا را . رسیدن یا گذشتن؟ پرسشی همواره با دردست! ولی با عشق تو حل می‌کنم آخر معما را . به امیدی که در خوابم بیایی، باز خوابیدم ، من از رنجِ حقیقت ، آفریدم با تو رویا را... نگو از من گذر کن، آشنایِ غم‌گسارِ من ، که من در خواب‌هایم، با تو خواهم دید فردا را :) تو سهمِ من نبودی و ز دنیایم گذر کردی! و من دیگر بدون تو نمی‌خواهم دو دنیا را ... - گلنار . * کُپی‌‌نشه، راضی‌نیستم!