- وسطِ یه جلسه‌ی مهم بودیم . با دقت داشتم صحبت‌ها رو گوش می‌دادم، که یهو دمِ گوشم یه چیزی زمزمه کرد . درست نشنیدم چی گفت . دوباره ازش پرسیدم . گفت : « چقدر عطسه‌‌ی اون مرده، شبیه بابام بود! » و بعدش دیگه هیچی نگفت! اما من تا چند دقیقه فقط داشتم نگاهش می‌کردم . به چشماش نگاه می‌کردم تا غمِ عمیقی که درونش موج می‌زد رو تماشا کنم . راستش این حرف، تا همین الان، داره روی مغزم رژه می‌ره . . دارم به این فکر می‌کنم که چقدر دلتنگی می‌تونه عمیق و ریشه‌دار باشه . و جزئیاتِ عشق، تا چه اندازه زیبا و ملیح . یعنی چقدر باید به عطسه‌ی یه نفر دقت کنی، که بعداً مشابه‌ش رو توی آدم‌های رندوم ببینی و دلتنگش بشی؟! یعنی چجوری باید تشخیص داد، تفاوت عطسه‌ها رو؟ آدمیزاد چقدر موجودِ عجیبیه! و دلتنگی‌هایِ آدمیزاد از خودش عجیب‌تر . . . - گلنار . - برشی از مکالماتِ روزمره *

- وسط حرف زدن و غرولند کردن از امتحان بودیم، که او ناگاه گفت :« عههه قلبه، نگاه کن!» ردِ نگاهش را گرفتم . نوری که رویِ صورت مریم افتاده بود ، شکلِ قلب بود . سریع موبایل را بیرون آوردم و شکارِ لحظه‌ها کردم . . حالا که برمی‌گردم و به عکس‌های آن روز نگاه می‌کنم، به این فکر می‌کنم که عشق و محبت در تک‌تکِ ذرات این هستی نهفته است . در آوازِ بلبل‌ها، رقصِ پروانه‌ها ، عطرِ گل‌ها ، آبیِ آسمان ، سبزیِ چمن‌زارها و در نور و نور و نور :) و نه تنها در نورِ خورشید، که در نورِ امیدِ قلبت هم . نورِ ذوقِ چشم‌هایت هم . نورِ تابیده بر پیشانی‌ات هم . که شاید به قول او، از مهربانی‌ِ آدم‌ها باشد که خدا نورش را، به شکل عشق رویِ پیشانی‌شان می‌اندازد :) نور همیشه مرا به وجد می‌آورد . نورهایی که یادآورِ محبت و عشق باشند، کماکان بیشتر . . نور، انگار فراتر از این دنیایِ پست و خاکی‌ست . نور مستقیما از حوالیِ آغوشِ خدا ساتع می‌شود . بی‌دلیل نیست که سهروردی، به خدا، نورالانوار می‌گوید و همه‌ی موجودات جهان را پرتویی از نورِ او می‌بیند . عارفان چیزهایی می‌دانند احتمالاً. چیزهایی که شاید اگر ما درک می‌کردیم، توانِ تحملش را نداشتیم . خسته‌ات نکنم بهتر است! فقط خواستم بگویم، قصه‌ی نورها ، متفاوت‌تر از همه‌ی قصه‌هاست . رویِ نور باید حسابِ دیگری باز کرد ... مخصوصاً اگر نورِ قلبی باشد :)✨ - گلنار . - نور :)

- قصه‌ی تو برایِ من فرق می‌کرد با همه! تو شبیه همه نبودی . همه چیزت فرق داشت . نوعِ نگاه کردنت ، مُدلِ حرف زدنت ، حالتِ لبخندهایت . حتی طرزِ راه‌رفتنت . گذشت و من از همان روز که فهمیدم تو هم شبیه من عاشقِ دنیایِ قصه‌هایی، حسابت را از بقیه جدا کردم! اوایل؛ تنها نقطه‌ی مشترک‌مان کتاب‌ها بودند . تو بیشتر کتاب‌های خارجی می‌خواندی و من ایرانی! مکمل هم بودیم . من شیفته‌ی امیرخانی و نادرابراهیمی بودم و تو شیفته‌ی شکسپیر و خواهران برونته . مهم نبود چقدر سلیقه‌‌ی کتاب‌هایمان متفاوت است ؛ مهم این بود که حرف برای گفتن داشتیم :) پایِ ثابتِ همه‌ی دیدارها هم شعر بود . بیشتر هم حافظ ! تو می‌مُردی برای غزل‌هایش . . چه شب‌ها که با صدایم برایت غزل می‌خواندم و بدونِ شب‌بخیر به تو ، نمی‌خوابیدم . چه روزها که درکنارِ تو ، زندگی را معنا کردم و چه لحظه‌ها که دور از تو ، گل‌هایِ بالشت را آب دادم . . حالا زمانِ زیادی از آخرین روزی که از کتاب‌ها حرف زدیم می‌گذرد . چندوقتی می‌شود که شعر، پای ثابت دیدارهایمان نیست . البته اگر دیداری باشد! و مدت‌های مَدید است برایت غزل نخوانده‌ام . . شاید هنوز هم قصه‌ی ما ادامه داشته باشد، اما دیگر شبیه قبل نیست . چیزی این وسط مُرده است . چیزی شبیهِ علاقه ، محبت ، دلبستگی و عشق! معمولا قصه‌های بدونِ عشق، زود فراموش می‌شوند و انگار که قصه‌ی ما هم! غمگین نیستم ؛ فقط دارم فکر می‌کنم برایِ به خاطره‌ها پیوستن، زود نبود؟! :) - گلنار - یک‌عاشقانه‌ی کوتاه .

به جمال تو که دیدار ز من بازمگیر ؛ که مرا طاقتِ نادیدنِ دیدار تو نیست :) - سعدیِ‌عزیز .

به‌مناسبت ۱۰۰تایی شدنمون، امروز یه پادکست قشنگ براتون میذارم :) منتظرش باشید ...

کاورِپادکست :)🪴

نامه‌ات را هنوز می‌خوانم ؛ گفته بودی ‹بهار› می‌آیی! می‌نویسم قطار اما تو ، با کدامین قطار می‌آیی؟ :)

اگه دوسش داشتی؛ فور می‌زنی بقیه هم بشنون؟ :)