_

« آنچه برایِ توست، تو را خواهد یافت... » از وقتی عمقِ معنایِ این جمله را فهمیده‌ام، دیگر برای هیچ‌چیز و هیچ‌کس دست‌وپا نمی‌زنم! اصولاً آدم وقتی باارزش‌ترین چیز/کس زندگی‌اش را از دست بدهد، بعد از آن دیگر از دست رفتن هیچ‌چیز برایش مهم نیست... من تا پیش از نشدن‌ها، برای نگه‌داشتن خیلی‌‌ چیزها تلاش می‌کردم. ولی حالا دیگر برایم اهمیتی ندارد. حالا زمانی که رویایی به حسرت تبدیل می‌شود، عشقی می‌میرد، آدمی می‌رود و چیزی به خاطره می‌پیوندد ؛ لبخند می‌زنم و در کمالِ آرامش با خود زمزمه می‌کنم : « اگر از دست‌رفت، پس برایِ من نبود! حتماً حوادث بهتری در راه است...» باور داشتن به این جمله‌ی به ظاهر ساده، می‌تواند تمامِ ترس‌ها و اضطراب‌ها را از بین ببرد. باعث می‌شود دیگر با چنگ و دندان آدم‌ها را نگه نداری، برای رویاهای از دست رفته، حسرت نخوری و برای نشدن‌ها ، گِله نکنی :) باعث می‌شود کمتر غصه بخوری و بیشتر دل به شادی‌های کوچک ببندی✨ آری؛ به نظرم باور داشتن به این جمله، ایمانِ محض است... - گلنار.

برای سومین‌شبِ اردی‌بهشت :)🤍

مشهد بیشتر از آنکه حدیثِ مسافت و جاده و راه باشد ، حدیثِ طلب است . باید امام بطلبد تا دل بخواهد و پا برود . اگر امام بخواهد تمام راه‌ها به او ختم خواهد شد:))

می‌شود عاجزانه بخواهم برایِ جور شدن مشهدم دعا کنید؟ اگر رفتم، ویژه دعایتان می‌کنم :)✨🤍

جزئیاتِ بهـار ؛

_

-