نامه‌ات را هنوز می‌خوانم ؛ گفته بودی ‹بهار› می‌آیی! می‌نویسم قطار اما تو ، با کدامین قطار می‌آیی؟ :)

اگه دوسش داشتی؛ فور می‌زنی بقیه هم بشنون؟ :)

‌

- کاش یکی پایه‌م بود ، باهم می‌رفتیم بیرون . یه قهوه می‌خوردیم . چندتا شعر می‌خوندیم . کمی حرف می‌زدیم و به چیزهای بی‌مزه می‌خندیدیم . . عکس‌هایِ‌ آیینه‌ای می‌گرفتیم و سرِآخر همدیگه رو بغل می‌کردیم و امیدِ دوباره‌ای می‌گرفتیم . برای ادامه‌دادن این امتحان‌ها ، به کمی زندگی کردن نیاز دارم . . وگرنه شاید نتونم دووم بیارم و غرق بشم تو اشک‌ها و غم‌هام :) کاش یکی بود ، می‌ترسم دیر بشه و دیگه نشه نجاتم داد! - گلنار .

‌

عشق یعنی زهرا هر سحر قبل نماز ؛ ساعتی محو تماشای علی می‌ایستاد :)💚

‌

- جوری نگاهم نکن که انگار من مجرم هستم و تو بی‌گناه‌! که انگار همه‌چیز تقصیرِ من است! اشتباه نکن . همه‌چیز تقصیر تو بود ؛ تقصیرِ چشم‌هایِ تو . . تو که نمی‌دانی . تو که جایِ من نبودی و از دریچه‌ی نگاهِ من، چشم‌های خودت را ندیدی! چشم‌هایِ تو اقیانوس بود و مرا در خود غرق کرد . من شناگر ماهری نبودم ، غرق شدم در اعماقش . در ژرفایِ بی‌پایانش! و بعد هرچه کردم؛ نشد نخِ دلم را از تار و پودِ وجودت بیرون بکشم ... کاش می‌دانستی عشق، بی‌صدا می‌آید . آن‌وقت دیگر اینگونه نگاهم نمی‌کردی ! من همان روز تمامی آنچه به قلبم سرازیر شده بود را به تو گفتم. تو اما چیزی از حُب نمی‌دانستی! احساساتم را ساده پنداشتی و ساده‌تر از آن رهایم کردی‌ .. دلِ من اما رهایت نکرد . از رویِ صدایِ پاهایت، از رویِ عطرِ لباس‌هایت پیدایت می‌کرد . و تو هربار ؛ بدتر از قبل مرا پس می‌زدی! آخرین‌بار با بی‌رحمی تمام گفتی :« به من چه ربطی داره؟ می‌خواستی عاشق نشی! مگه من گفتم دوستم داشته باش؟ مقصرِ همه‌ی رنج‌هات، خودتی! » و من تکه‌های قلبم را که تماماً از آنِ تو شده بود، همان‌جا - کنارِ فنجانِ قهوه‌ی سرد شده - جا گذاشتم. دیگر دلم به دنبالت نیامد. اما قلبم هنوز هم پیش توست و من همچنان در هوایِ خیالِ تو نفس می‌کشم . شاید من هیچ وقت به خودت نگفتم ؛ اما مُقصرِ تمام‌وکمال این ماجرا ، چشم‌هایِ تو بود ! :) - گلنار . - یک‌عاشقانه‌ی کوتاه .

‌