#حقیقت_دنیا_ظلمت_و_گرداب_است
در بخشی از دعای ماه شعبان که مستحب است هر روز خوانده شود، چنین آمده است:
«اللهم صل على محمد وآل محمد الفلك الجارية في اللجج الغامرة يأمن من ركبها ويغرق من تركها المتقدم لهم مارق والمتأخر عنهم زاهق واللازم لهم لاحق.»
نیز در یکی از دعاها در باره اهل بیت (ع) چنین آمده است:
«فجعلتهم أئمة الهدى ، ومصابيح الدجى»
پرسش این است که چرا در متون دینی، به صورت مکرر از اهل بیت (ع) به عنوان کشتی های نجات و چراغ های هدایت یاد شده است؟
آیا این امر بدان معنا نیست که ما در دنیایی بسر می بریم که گر چه در ظاهر آرام است، اما در باطن و در حقیقت گرداب هایی است عمیق که هر لحظه شماری را در خود غرق می سازد: «في اللجج الغامرة»
چنان که حرکت در دنیا را باید بسان حرکت در بیابانی برهوت دانست که سمت و سوی آن فاقد هر گونه نشانه است و چه بسا آدمی بسان بنی اسرائیل که در بیابان «تیه» چهل سال سرگردان بودند، سالیانی بی هدف سرگردان و سرگشته باشد و با خود بگوید:
ای کاش بدانمی که من کیستمی
سر گشته بعالم از پی کیستمی
گر مقبلم آسوده و خوش زیستمی
ورنه بهزار دیده بگریستمی .
خدایا! حال ما آدمیان تا چه میزان غمبار است!
سوار بر کشتی ای هستیم که سراسر اسیر گردابِ خطرناک است و هر لحظه در آستانه غرق شدن قرار دارد.
و اگر بخواهد حرکت کند مسیر خود را نمی شناسد!
این حال و وضع آدمیان است!
و تنها راه نجات، یافتن کشتی نجات و پیداکردن چراغ های هدایت است؛ این کشتی و آن چراغ تنها و تنها در خانه خداوند یافت می شود.
و اگر از اهل بیت به عنوان کشتی نجات و چراغ هدایت یاد شده، از آن جهت است که آنان از طرف خداوند برای نجات و هدایت مردم نمایندگی می کنند.
در کنار آدمیان می زیند و به آنان راه درست زیستن را نشان می دهند.
قدر اهل بیت (ع) را بدانیم!
@nasirigilani_ir
#حقیقت_دنیا_ظلمت_و_گرداب_است
در بخشی از دعای ماه شعبان که مستحب است هر روز خوانده شود، چنین آمده است:
«اللهم صل على محمد وآل محمد الفلك الجارية في اللجج الغامرة يأمن من ركبها ويغرق من تركها المتقدم لهم مارق والمتأخر عنهم زاهق واللازم لهم لاحق.»
نیز در یکی از دعاها در باره اهل بیت (ع) چنین آمده است:
«فجعلتهم أئمة الهدى ، ومصابيح الدجى»
پرسش این است که چرا در متون دینی، به صورت مکرر از اهل بیت (ع) به عنوان کشتی های نجات و چراغ های هدایت یاد شده است؟
آیا این امر بدان معنا نیست که ما در دنیایی بسر می بریم که گر چه در ظاهر آرام است، اما در باطن و در حقیقت گرداب هایی است عمیق که هر لحظه شماری را در خود غرق می سازد: «في اللجج الغامرة»
چنان که حرکت در دنیا را باید بسان حرکت در بیابانی برهوت دانست که سمت و سوی آن فاقد هر گونه نشانه است و چه بسا آدمی بسان بنی اسرائیل که در بیابان «تیه» چهل سال سرگردان بودند، سالیانی بی هدف سرگردان و سرگشته باشد و با خود بگوید:
ای کاش بدانمی که من کیستمی
سر گشته بعالم از پی کیستمی
گر مقبلم آسوده و خوش زیستمی
ورنه بهزار دیده بگریستمی .
خدایا! حال ما آدمیان تا چه میزان غمبار است!
سوار بر کشتی ای هستیم که سراسر اسیر گردابِ خطرناک است و هر لحظه در آستانه غرق شدن قرار دارد.
و اگر بخواهد حرکت کند مسیر خود را نمی شناسد!
این حال و وضع آدمیان است!
و تنها راه نجات، یافتن کشتی نجات و پیداکردن چراغ های هدایت است؛ این کشتی و آن چراغ تنها و تنها در خانه خداوند یافت می شود.
و اگر از اهل بیت به عنوان کشتی نجات و چراغ هدایت یاد شده، از آن جهت است که آنان از طرف خداوند برای نجات و هدایت مردم نمایندگی می کنند.
در کنار آدمیان می زیند و به آنان راه درست زیستن را نشان می دهند.
قدر اهل بیت (ع) را بدانیم!
@nasirigilani_ir