ای اهل حرم میر و علمدار نیامد سقای حسین سید سالار نیامد

عراقی ها به عباس‌بن‌علی‌ ع میگَن " کفیل" یعنی ضمانت می کنه که کنارت می‌مونه ..

گویی شهید نصرالله برخواسته و در روز عاشورای امسال برای قلب های منکسر ما خطبه سر داده...

بناءً على تحمّل المسؤولية، يجب اتخاذ الموقف الصحيح والمناسب. بر اساس مسئولیت‌پذیری، باید موضع درست و شایسته را انتخاب کرد. وهذا ما فعله الإمام الحسين عليه السلام. و این همان کاری بود که امام حسین(ع) انجام داد. طبعاً آليات اتخاذ الموقف الصحيح والمناسب والواقعي والحقيقي عند الإمام الحسين عليه السلام مختلفة وفي أحسن أحوالها. البته شیوه‌ها و معیارهای تشخیص موضع صحیح، مناسب، واقعی و حقیقی نزد امام حسین(ع) متفاوت و در کامل‌ترین و بهترین حالت خود بود. لأن الإمام عليه السلام هو ابن بيت الوحي وهو حفيد رسول الله. زیرا آن حضرت فرزند خاندان وحی و نواده رسول خدا(ص) بود. ولديه وصايا رسول الله صلى الله عليه وآله وسلم ويعرف تكليفه علماً ومعرفةً حقيقية واقعية. او وصیت‌های پیامبر خدا(ص) را در اختیار داشت و تکلیف خویش را با دانشی حقیقی و شناختی روشن می‌شناخت. في كل أحوال تشخيص الموقف واتخاذ الموقف وتحمل هذه المسؤولية هو أساس، ونتعلم من الحسين في هذه الحركة. در هر شرایطی، تشخیص موضع، اتخاذ موضع و پذیرفتن مسئولیت، اصل و بنیاد کار است و ما این درس را از حسین(ع) می‌آموزیم. لأن هذا عبّر عنه الإمام عليه السلام. چراکه خود امام(ع) این حقیقت را بیان کرده است. أنه لما نأخذ الموقف في أي مسؤولية وفي أي أحداث، يجب أن نأخذ الموقف الذي يرضي الله سبحانه وتعالى. این‌که هرگاه در برابر مسئولیتی یا حادثه‌ای قرار می‌گیریم، باید موضعی را برگزینیم که خداوند متعال را خشنود می‌کند. إذا ما نأخذ الموقف على قاعدة: هذا ما يرضي الناس، أو ما يسكت الأعداء عنا، أو ما يقنع أصدقاءنا، أو ما يجعل الناس يصفقون لنا... اگر معیار ما این باشد که مردم راضی شوند، یا دشمنان ساکت بمانند، یا دوستانمان قانع شوند، یا مردم برای ما کف بزنند... إذا كان هذا هو المعيار فلن نصل إلى الموقف الصحيح. اگر این معیار باشد، هرگز به موضع درست نخواهیم رسید. الموقف الصحيح والسليم والحكيم هو الذي نستطيع أن نحصل معه على براءة الذمة يوم القيامة عندما نسأل: ماذا فعلنا في الدنيا؟ موضع درست، سالم و حکیمانه آن است که در روز قیامت، هنگامی که از ما پرسیده شود «در دنیا چه کردید؟»، بتوانیم با آن روسفید و آسوده‌وجدان باشیم. وأيضاً الذي يحقق المصالح الحقيقية للناس. و نیز همان موضعی که مصالح واقعی مردم را تأمین کند. ولا يتناقض الأمر، لأن رضا الله سبحانه وتعالى هو قطعاً في الموقف الذي يحقق خير الناس وصلاح الناس في الدنيا والآخرة. و میان این دو هیچ تضادی وجود ندارد؛ زیرا رضای خداوند قطعاً در موضعی است که خیر و صلاح مردم را در دنیا و آخرت تأمین کند. إذن المعيار الذي يجب أن يراعى في الموقف الصحيح والموقف السليم الذي تتخذه هو رضا الله سبحانه وتعالى. پس معیار اصلی در انتخاب موضع صحیح و سالم، رضای خداوند متعال است. وعلى ضوء هذا الموقف قد يشتمك الناس في المرحلة الأولى. بر اساس چنین موضعی، ممکن است در آغاز مردم به تو ناسزا بگویند. قد يعاديك الكثير، قد يتهمك الكثير، قد يسيء إليك الكثير. ممکن است بسیاری با تو دشمنی کنند، بسیاری تو را متهم سازند و بسیاری به تو بدی کنند. ولكن المعيار ليس مَن يقبل ومَن يتهم. اما معیار، پذیرش یا اتهام دیگران نیست. المعيار الأساسي: هل هذا الموقف الذي نتخذه هنا، حرباً أو صلحاً، سلماً أو مواجهة، سكوتاً أو صراخاً، قبضات مرفوعة أو يداً ممدودة... هل فيه رضا لله؟ معیار اساسی این است: آیا این موضعی که اتخاذ می‌کنیم ــ جنگ باشد یا صلح، آرامش باشد یا رویارویی، سکوت باشد یا فریاد، مشت‌های گره‌کرده باشد یا دستی گشوده ــ رضای خدا در آن هست یا نه؟ هل هذا فيه رضا لله عز وجل أو لا؟ آیا این کار موجب خشنودی خداوند عزیز و بزرگوار است یا خیر؟ #امام_حسین #محرم #عاشورا #تشخیص_درست #قسمت_اول @nasrollah403

ذلك أن الإمام الحسين عليه السلام عندما كان يتحدث عن المصير الذاهب إليه قال: از همین رو امام حسین(ع)، هنگامی که از سرنوشتی که به سوی آن می‌رفت سخن می‌گفت، فرمود: «كأني بأوصالي تقطعها عسلان الفلوات بين النواويس وكربلاء، وقد خُيّر لي مصرع أنا لاقيه...» «گویی می‌بینم که گرگان بیابان، پاره‌های بدنم را میان نواویس و کربلا از هم می‌درند؛ و قتلگاهی برای من برگزیده شده است که بی‌گمان آن را ملاقات خواهم کرد...» إلى أن يقول: رضا الله رضانا أهل البيت. تا آنجا که می‌فرماید: «رضای خدا، رضای ما اهل‌بیت است.» رضا الله رضانا أهل البيت. «خشنودی خدا، خشنودی ما اهل‌بیت است.» يعني نحن نرضى ونمشي ونختار ونسلك الطريق الذي يرضي الله عز وجل، الذي يجلب رضا الله سبحانه وتعالى. یعنی ما به همان راهی رضایت می‌دهیم، همان مسیر را برمی‌گزینیم و در همان راه گام برمی‌داریم که خداوند را خشنود می‌سازد و رضای او را به همراه دارد. هذا هو الأمر الثاني الذي يجب دائماً أن نأخذه بعين الاعتبار. این دومین اصلی است که همواره باید آن را در نظر داشته باشیم. وإلا ففي الدنيا طوال التاريخ، وأيضاً في الواقع المعاصر، لا تطمع بموقف يحظى بإجماع. وگرنه در طول تاریخ و حتی در دنیای امروز، انتظار نداشته باش موضعی پیدا شود که همه بر آن اتفاق نظر داشته باشند. لا بإجماع وطني ولا بإجماع أمة، إلا ما شذ وندر. نه اجماع یک ملت و نه اجماع یک امت؛ مگر در مواردی بسیار نادر. وبالتالي عليك أن تتخذ الموقف المناسب والصحيح، وفي الوقت المناسب والصحيح أيضاً. پس باید موضع درست و مناسب را انتخاب کنی، آن هم در زمان درست و مناسب. يعني قبل فوات الأوان، قبل أن تضيع الفرصة، قبل أن يتمكن المشروع الآخر. یعنی پیش از آن‌که فرصت از دست برود، پیش از آن‌که مجال نابود شود و پیش از آن‌که طرح و پروژه طرف مقابل به نتیجه برسد. يبقى أن العدو سيهاجمك على موقفك، وهذا طبيعي. طبیعی است که دشمن به خاطر موضع تو به تو حمله کند. وحتى ستجد أن بعض الأصدقاء قد لا يتحملوا هذا الموقف، وقد لا يستوعبوه. حتی خواهی دید که برخی از دوستان نیز توان تحمل یا درک این موضع را ندارند. من خيرة أصدقاء الحسين عليه السلام، مثل عبد الله بن عباس، ومثل عبد الله بن جعفر، وأخيه محمد بن الحنفية، كانوا يقدمون نصائح مختلفة عن المسار الذي سلكه الحسين عليه السلام. حتی از بهترین دوستان و نزدیکان امام حسین(ع)، مانند عبد الله بن عباس، عبد الله بن جعفر و برادرش محمد بن الحنفية، پیشنهادها و توصیه‌هایی متفاوت با مسیری که امام حسین(ع) برگزیده بود ارائه می‌کردند. المطلوب إذن البصيرة، والمطلوب اليقين، والمطلوب اعتماد الآليات الصحيحة لاتخاذ الموقف وتحديد التكليف بما يرضي الله سبحانه وتعالى. پس آنچه لازم است، بصیرت است؛ آنچه لازم است، یقین است؛ و آنچه لازم است، به‌کارگیری معیارهای صحیح برای تشخیص وظیفه و انتخاب موضعی است که رضای خداوند سبحان را در پی داشته باشد. #امام_حسین #محرم #عاشورا #تشخیص_درست #قسمت_دوم @@nasrollah403