ای دل آن دم که خراب از می گلگون باشی بی زر و گنج به صد حشمت قارون باشی در مقامی که صدارت به فقیران بخشند چشم دارم که به جاه از همه افزون باشی در ره منزل لیلی که خطرهاست در آن شرط اول قدم آن است که مجنون باشی نقطه عشق نمودم به تو هان سهو مکن ور نه چون بنگری از دایره بیرون باشی کاروان رفت و تو در خواب و بیابان در پیش کی روی ره ز که پرسی چه کنی چون باشی تاج شاهی طلبی گوهر ذاتی بنمای ور خود از تخمه جمشید و فریدون باشی ساغری نوش کن و جرعه بر افلاک فشان چند و چند از غم ایام جگرخون باشی حافظ از فقر مکن ناله که گر شعر این است هیچ خوشدل نپسندد که تو محزون باشی #حضرت_حافظ

به فرزندان ما بگویید که مقاومت انسان هایی که همچون کوه سرسخت اند و همچون دریا و اقیانوس ها وسیع و زلال و عمیق اند، پرورش داد. به آنان بگویید در زمانه ی گرگ و شغال، آنان خروششان همچون شیر بود و در این ظلمتکده نوری بودند بر دلِ مستضعفین و مظلومین عالم...

این گفتار چند ثانیه ای سید حسن نصرالله برای من نماد خاصی داره. شبیه موجی آرام که ته دلم رو می‌لرزنه. هربار که گوشش میدم با بغض سید شهید حجره ام جریحه دار میشود و لبانم می‌لرزد. چیزی در درونم فرو می‌ریزد. شبیه سقوط یه سنگ در دل اعماق چشمه ها... تمام این استعاره ها رو گفتم تا توصیف حالم از سخنرانی کوتاهی از ایشون باشه. شما که نمی دونید صدای ایشون با جوارحم چکار می‌کنه.... خودمم نمیدونم از کی و چطوری! اما این کلیپی بود که قبل شهادت می‌دیدم و هربار احسنت میگفتم به خودم که پای این مکتب بزرگ شدم. هربار این جملات رو گوش میدادم با خودم عهد می‌بستم به فرزندم یاد بدم اینگونه بزرگ باشه.. دلی گشاده... مثل دریا که با هر موجش دلهایی را همراه میکند و بیمار دلانی را پس می‌زند. فقط همین جملات رو بشنود از روایت انسان های مقاوم... ملتی که خودش در تنگنا بود.. رهبرشان گفت آنچه داریم با فلسطين نصف می‌کنیم... بی هیچ چشم داشتی... بی هیچ مزد و منتی... انسان چیست جز همین!؟ #دلی

من چگونه بار غم و مسئولیتت را بر دوش بکشم؟

بخشی از خطبه امیرالمؤمنین از زبان شهیدسید حسن نصرالله: إليك عني يا دنيا ای دنیا، از من دور شو. فحبلك على غاربك مهارت را بر گردن خودت بینداز و برو. قد انسللت من مخالبك من از چنگال‌هایت رها شده‌ام. وأفلت من حبائلك و از دام‌هایت گریخته‌ام. واجتنبت الزهاب في مضاحضك و از رفتن در لغزشگاه‌ها و پرتگاه‌هایت دوری کرده‌ام. أين القرون الذين غررتهم بمداعبك کجایند نسل‌هایی که با فریب‌ها و دل‌فریبی‌هایت آنان را مغرور ساختی؟ أولئك الملوك آن پادشاهان کجایند؟ الأقاصر آن قیصران روم کجایند؟ القياصر آن امپراتوران بزرگ کجایند؟ الأكاسر آن خسروان و پادشاهان ایران کجایند؟ الفراعن آن فرعون‌ها کجایند؟ النمائد آن نمرودها کجایند؟ بعض الملوك والحكام ينظرون إلى أنفسهم بعضی از پادشاهان و حاکمان به خود می‌نگرند. أين هم من فرعون ومن نمرود ومن كسرى ومن قيصر اما آنان در برابر فرعون و نمرود و کسری و قیصر چه هستند؟ ومن طغاة تلك الأزمنة و در برابر ستمگران آن روزگاران چه جایگاهی دارند؟ وأين ذهب هؤلاء القرون و آن نسل‌ها و دوران‌ها به کجا رفتند؟ أين الأمم الذين فتنتهم بزخارفك کجایند امت‌هایی که زرق‌وبرق تو آنان را فریفت؟ ها هم رهائن القبور اینک همه گروگان قبرهای خویش‌اند. ومضامين اللحود و در دلِ لحدها نهفته و محبوس‌اند. والله لو كنت شخصا مرئيا به خدا سوگند، اگر تو موجودی دیدنی بودی، وقال بنتي و می‌توانستم با تو روبه‌رو سخن بگویم، لأقمت عليك حدود الله بی‌گمان حدود الهی را بر تو جاری می‌کردم. في عباد غررتهم بالأمان به خاطر بندگانی که آنان را با آرزوهای دروغین فریفتی. وأمم ألقيتهم في المهاوي و ملت‌هایی که به دره‌های سقوط افکندی. وملوك أسلمتهم إلى التلف و پادشاهانی که به نابودی سپردی. وأوردتهم موارد البلاء و آنان را به سرچشمه‌های بلا و مصیبت کشاندی. إذ لا ورد ولا صدر آنجا که نه راه ورود است و نه راه بازگشت؛ نه نجاتی هست و نه رهایی. #شهید_نصرالله #سید_حسن_نصرالله #سید_حسن #نفحات